“อะ อ๊า อย่า...ขอร้อง”เสียงร้องหวาบหวามของเรนโชที่ร้องขออย่างทรมาน
เพราะตั้งแต่จบคำนั้น ฮันก็ประกบจูบอย่างรุนแรงและดุเดือดจนรู้สึกถึงคาวเลือดเพราะเรนโชเผลอกัดลิ้นของอีกฝ่ายไปด้วยความตกใจ
แต่นั่นไม่ทำให้อีกฝ่ายล่าถอยแต่กลับรุกไล่เข้ามาหนักไปอีก
มันไม่ใช่แค่นั้น
มือหนาที่ตอนแรกจับใบหน้าให้เชิดขึ้นกลับเปลี่ยนมาลูบไล้กายนุ่มอย่างหยาบโลน และสอดมือเข้าไปในชั้นในขาวสะอาดหวังหยอกล้อกับส่วนอ่อนไหว
แต่ก็ต้องโดนขัดขวางเมื่อมือเล็กมาจับที่ข้อมือกันไว้ แต่คนตัวโตกว่าหรือจะยอม
กลับจับข้อมือเล็กให้ยกสูงขึ้นเหนือหัวแล้วตรึงไว้กับต้นไม้
“ไม่เอา คุณฮัน ได้โปรด”เมื่อเห็นว่าขัดขืนไม่ได้ก็เปลี่ยนมาขอร้องคนตรงหน้าอีกครั้ง
แค่มาอยู่ที่สูงขนาดนี้ก็กลัวจะตาย มันทำอะไรบนที่สูงยิ่งแล้วใหญ่
“นิ่งๆ ขัดมากตกลงไปไม่ช่วยนะ”คนตรงหน้าเมื่อได้ยินคำขอร้องยิ่งยกยิ้มเพราะคนในอ้อมกอดเป็นลูกไก่ในกำมือโดยสมบูรณ์
ถ้าฮันไม่ปล่อยอีกฝ่ายก็ไม่มีทางรอด
ฮันเลือกปิดปากคนตรงหน้าอีกครั้ง
ขบเม้มด้านนอก แล้วเข้ามาสัมผัสรสหวานปนคาวซึ่งยังได้อารมณ์ดิบเถื่อนอยู่
มือไล่ตามรอยแหวกของกี่เพ้าแล้วเลื่อนไปหาจุดประสงค์เดิมที่ถูกโดนขัดขวางเมื่อครู่
มือใหญ่กำส่วนอ่อนไหวรูดรั้งเคลื่อนไหวเป็นจังหวะเพื่อให้คนตัวเล็กเกิดอารมณ์เสียว
มืออีกข้างแกะเชือกเส้นเล็กตรงต้นคอไล่มาเรื่อยๆถึงไหปลาร้าจนช่วงแขนด้านซ้ายเปลือยเปล่าให้ฮันจูบไซ้อย่างรุนแรงและเม้มกัดอย่างป่าเถื่อนจนเป็นราวแดงเถือก
“อา อา”เรนโชร้องเสียงหวานเมื่อปากไม่ถูกปิด
เพราะเกลียดถึงไม่ปราณี
ท่วงท่าทุกจังหวะร้อนแรงไปหมดจนเรนโชจะตายให้ได้
แม้จะเจ็บแต่ก็รู้สึกดี จนอยากจะปลดปล่อย
ยิ่งช่วงล่างที่โดนปรนเปรอด้วยมือใหญ่ถูกเร่งจังหวะจนจะถึงสุดทาง
เรนโชแทบอยากจะกรีดร้อง
แต่แล้วทุกอย่างที่กำลังจะถึงฝั่งฝันกลับพังทลายลงเพราะฮันหยุดทุกอย่างไว้ดื้อๆ
“ฮัน ขอร้อง”เรนโชถึงกับน้ำตาซึม
แค่อีกนิดเดียว แค่นิดเดียวเท่านั้นก็จะได้ไปแล้ว
“อยากไปงั้นหรอ มาทำให้ก่อนสิ”ฮันเหยียดยิ้ม มองคนตรงหน้าอย่างพอใจ ใบหน้าแดงซ่าน
ลมหายใจหอบถี่ด้วยแรงอารมณ์ ริมฝีปากเจ่อบวมบ่งบอกถึงความรุนแรง
และส่วนอ่อนไหวที่ชูชันถึงความต้องการ
เรนโชกัดริมฝีปากตัวเอง
ระงับความเขินอาย ค่อยๆช้อนตัวลงอย่างระมัดระวัง
มือสะเปะสะป่ายไปกางเกงคนตรงหน้าอย่างตื่นเต้น มือเล็กสั่นอย่างเห็นได้ชัด
ยิ่งชุดนินจาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แทนที่จะทำให้หลุดปมกลับม้วนปมแน่นกว่าเดิม
ฮันกัดฟันแน่น ใครจะคิดว่าสัมผัสที่ไร้ลีลาแถมยังแค่ภายนอกจะกระตุ้นอารมณ์ได้มากขนาดนี้ จนมือใหญ่ต้องกำมือเล็กแล้วสอนการถอดให้แทน
เพราะให้ถอดเองวันนี้ทั้งวันคงไปไม่ถึงไหน
เมื่อปมคลาย ส่งที่โผล่พ้นออกมา คือ
แก่นกายขนาดใหญ่ เป็นครั้งแรกที่เห็นของคนอื่นเต็มตาและใกล้ขนาดนี้
เพราะกับคนอื่นๆแม้แต่นายท่านคาออสก็ยังไม่ถึงขั้นนี้
ขั้นตอนที่ทำให้คนอื่น
“จับมันสิ”ฮันออกคำสั่ง
เรนโชเงยหน้าไปมอง เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นฮันในอารมณ์อื่นบ้าง
ใบหน้าหล่อมีเหงื่อชื้น สายตาแสดงไปด้วยอารมณ์
ริมฝีปากครางแผ่วๆเมื่อเรนโชลองจับแก่นกายใหญ่แล้วรูดรั้งอย่างรวดเร็ว
“กินมันด้วย”ฮันสั่งอีกครั้ง
เรนโชมองแก่นกายใหญ่ที่ผงาดท้าสู้ ส่วนหัวที่มีน้ำไหลปริ่มออกมา กลิ่นกายของฮันที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวทำให้น่าดอมดม
เรนโชไม่รู้ว่าตอนนี้จะถูกหรือผิด รู้แต่ว่าอยากลอง
แล้วยิ่งเห็นคนที่ชอบข่มขู่ตัวเองครางในอารมณ์
ก็ก่อเกิดความยินดีในผู้ชนะแม้แค่ชั่ววินาทีก็ตาม
มือเล็กประคองแก่นกายเข้าปากของตัวเอง
ลองดูดดุนไปมา ลองไล้เลียส่วนหัวจนหมุนวนประกอบกับอมให้ลึกเท่าที่ทำได้ ลองผิดลองถูกทำอยู่นาน
เห็นคนตัวโตกว่าครางในลำคอก็คิดว่าน่าจะโอเคในระดับหนึ่ง แต่เหมือนฮันยังไม่พอใจ
จับหัวของเรนโชดันเข้าไปจนลึกแล้วจัดการบังคับขยับเข้าออกด้วยตัวเอง
“ซี๊ด อา”เสียงคำรามดังก้อง
ฮันยิ่งขยับไปมา จนเรนโชแทบทานทนไม่ไหว อึดอัดไปหมด
จนต้องเรียนรู้การปรับลมหายใจตัวเอง
ยิ่งได้ยินเสียงคราง
ส่วนอ่อนไหวของเรนโชกลับเหมือนโดนปลุกเร้า ขมวดเกร็งตามด้วยความอยากปลดปล่อย
แต่ก็ไม่กล้าเพราะไม่เคยทำให้ตัวเอง
ยิ่งใกล้ยิ่งเร่งเร้า ฮันบีบปากเรนโชให้รับเพิ่มไปอีก
และขยับตัวด้วยความแรงตามแรงปรารถนา รู้ว่าร่างเล็กคงอึกอัดและทรมาน
ดวงตากลมโตมีสายน้ำตาซึม แต่จังหวะนี้ใครสนกัน บอกแล้วว่าเกลียด
บอกแล้วว่าไม่อยากให้มีความสุข เพราะอย่างนั้น ตอนนี้ขอแค่ความสุขให้กับตัวเองก็พอ
“อาา…”
ปลดปล่อย
ฮันปลดปล่อยออกมา แถมยังบังคับให้เรนโชกลืนกิน
ไม่รู้เพราะในนี้เป็นเกมหรือเปล่า รสชาติถึงไม่แย่นัก อันที่จริงไม่อยากจะบอกว่า
เข้าขั้นอร่อย
ฮันผละจากเรนโช ดึงผ้าอะไรบางอย่างมาจากแหวน
สบัดเพียงครั้งเดียว มันก็จัดการทำความสะอาดให้เองอัตโนมัติ เมื่อทำเสร็จก็ลอยกลับเข้าแหวน
เป็นไอเทมผ้าที่แปลกดี
เมื่อจัดการกับตัวเองเสร็จ
ฮันก็หรี่ตามองเรนโชที่นั่งคุกเข่าบนต้นไม้
ส่วนอ่อนไหวยังคงตื่นตัวและดึงดันให้เห็น
ยิ่งกี่เพ้าที่แนบตัวเพื่อโชว์สัดส่วนยิ่งเห็นได้เด่นชัด แต่ฮันไม่สนใจที่จะให้อีกฝ่ายสบาย
แต่เลือกที่จะพากลับ
ทรมานยิ่งดี
“กลับ”ฮันพูด
“ครับ”เรนโชตอบแบบไม่รู้จะตอบอะไรอย่างอื่น
บังคับตัวเองให้ทำสีหน้าปกติ หายใจเข้าลึกๆเพื่อควบคุมอารมณ์
ตื่นได้ก็ดับได้
แต่เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง
ฮันไม่ได้อุ้มแบบท่าอุ้มเด็กครั้งแรก แต่กลับให้เรนโชขี่หลัง ส่วนอ่อนไหวที่ยังชูชันทาบทับไปกับแผ่นหลังกว้าง
และเหมือนจงใจ ฮันกระโดดไปตามกิ่งไม้แบบกระแทกกระทั้นเหมือนไม่รู้สึกเจ็บเท้า
ซึ่งมันส่งผลกระเทือนถึงเรนโช
“อึก อา”เรนโชพยายามกลั้นเสียงตัวเอง
ไม่ให้คนตัวโตรู้ แต่ก็ลำบากเต็มที ยิ่งฮันกระโดดแบบนั้น
ส่วนอ่อนไหวยิ่งสัมผัสกับหลังแกร่งแรงๆหลายที เรนโชกัดปาก
จิกเล็บเข้าเนื้อมือตัวเอง น้ำตาใสรื้นชื้นอีกครั้ง
ไม่ได้เจ็บหรือเสียใจแต่เพราะต้องทานทนต่อความทรมานอันแสนหวาน
ยิ่งโดนแรงๆยิ่งรู้สึกดี
แต่ก็ต้องทนเพราะรู้ว่าปล่อยออกมาไม่ได้
ปล่อยออกมายังไงมันก็ต้องมีส่วนที่เลอะหลังฮันอยู่ดี
ก็ชายกระโปรงกี่เพ้าด้านหน้ามันย่นขึ้นจนมากองที่เอวแล้วนะสิ
ดีนะที่มืด แค่นี้เรนโชก็อายจนอยากจะกลั้นใจตายแล้ว
..........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
ยังไม่จบกลับไปอ่านต่อในเด็กดีด้วยนะ
http://writer.dek-d.com/valhallana/story/viewlongc.php?id=548172&chapter=9
