เมนาร์เซีย รักวุ่นๆยุ่งดีนัก (CHAPTER : 16)

“แต่ต้องทำกับพวกเราเท่านั้นนะ”คาลาสกระซิบที่ข้างหูถอดเสื้อตัวเองออกบ้างเพื่อให้หลังขาวเนียนได้แนบชิดแบบเนื้อต่อเนื้อจริงๆ ก่อนจะตวัดเลียไล้ไปตามปลายหูและซอกซอนเข้ามาภายใน ขบงับเบาๆหาจุดกระสันประสาท

            “อื้อ อ๊ะ”เวลล์ครางเสียงหวานออกมาอย่างแปลกใจ มันเหมือนร่างกายอยากจะร้องออกมาตั้งแต่กิรอสสัมผัสที่หน้าอกแต่เพราะโดนปิดปากอยู่จึงทำไม่ได้ แต่พอเมื่อปากว่างเสียงหวานก็ครางออกมาอย่างที่เจ้าของร่างยังสับสนตัวเอง

            เวลล์ทำท่าจะปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงน่าอายแต่ก็ถูกคาลาสจับมือลงมา

            “ปล่อยเสียงออกมา ไม่ต้องกลั้น”

            “แต่...”

            “เสียงเวลล์ไพเราะที่สุดแล้ว”คาลาสเอ่ยปากชมอย่างเกลี้ยกล่อมทำให้ร่างบางยอมทำตาม ปล่อยความรู้สึกออกมาทางเสียงหวานซึ่งยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์ของสองเจ้าชายที่อยากจะจับกินจะแย่

            “กิรอส มันแปลกๆ”เวลล์บอกเมื่อรู้สึกถึงเบื้องล่างของตัวเอง กิรอสพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะรั้งกางเกงลง เวลล์ผวาตามทันทีไม่ให้อีกฝ่ายรั้งลง

            “ไม่เอา”เวลล์รีบส่ายหน้ากลัวจะเผยสิ่งน่าอายออกมา คิดเพียงว่ามันต้องน่ารังเกียจในสายตาของคนทั้งสองเป็นแน่

            “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว”คาลาสปลอบประโลมจากด้านหลัง จูบซับใบหน้างามจากด้านข้าง ความตื่นกลัวประหลาดส่งผลให้กลิ่นกายหอมของเวลล์อบอวลกำซาบไปทั่วห้องนอน

            “ถ้าไม่ให้ดูแล้วจะรู้ได้ยังไงว่ามันแปลกยังไง”กิรอสออกแนวขู่ทำตาดุ ทั้งที่ใจริงอยากจะเกี่ยวกางเกงเนื้อดีลงใจจะขาด อยากจะเห็นเวลล์ปลดเปลื้องอาภรณ์เปลือยกายให้มองเป็นขวัญตา

เวลล์พยักหน้าลงในที่สุดและแน่นอนว่าเมื่อได้การตกลง กิรอสกับคาลาสก็ช่วยกันถอดออกเสียให้ไว เวลล์ปิดตาตัวลงเพราะความเขินอายจนแทบไม่อยากจะรับรู้อะไร ทำให้ไม่มีโอกาสได้เห็นสายตาเจ้าเล่ห์และกระหายของสองเจ้าชายที่ฉายออกมา

คาลาสผละออกจากด้านหลังแล้วให้เวลล์นอนราบไปกับเตียง หมอนใบใหญ่ถูกสอดรับให้ส่วนหัวได้พักพิง เวลล์ในร่างเปลือยเปล่าดูงดงามไปทุกสัดส่วน ผิวขาวเนียนกระจ่างไร้ริ้วรอยจนอยากจะเป็นคนทำให้เกิดรอยเลยทีเดียว

กิรอสกับคาลาสมองดูส่วนอ่อนไหวของเวลล์ที่ยังปิดหุ้มไม่เปิดกายด้านใน สองสายตาเป็นกระกายใจเต้นอย่างลำพองที่จะได้เป็นคนทำ เป็นทุกอย่าง เป็นครั้งแรกให้กับเวลล์ ให้กับคนที่รัก

เวลล์สะท้านเฮือกกายสั่นไหวเมื่อรู้สึกถึงมือที่เข้ามาจับแม้จะอ่อนโยน แต่เวลล์ก็กลัวปนตื่นเต้นจนต้องแอบเปิดตาตนเองมามอง แต่เมื่อได้สบสายตาสองเจ้าชายเวลล์ก็ถดกายถอยหนีทันที

“มันน่าอาย ไม่เอาแล้ว”เวลล์ส่ายหน้าอย่างตื่นตระหนก ให้คนอื่นมาจ้องมองของตัวเอง แถมมันยังชูชันแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วย แล้ว...แล้วสายตาของกิรอสกับคาลาสนั่นอีก

คาลาสมองกระต่ายตื่นตูมที่ถดกายเข้าโพรงโดยเอาหมอนใบใหญ่มาปิดกาย ก็รู้ว่าเวลล์ถูกเลี้ยงดูมาแบบไม่ให้รู้ให้เห็นอะไร จึงไม่เข้าใจไปเสียหมด แต่นั่นก็ทำให้พวกเขาชอบเพราะมันเป็นสิ่งที่ดีที่ทำให้พวกเขาได้เป็นคนสอนเวลล์เอง

ดังนั้นกิรอสกับคาลาสจึงยังทำใจเย็นล่อเนื้อกระต่ายออกมา แม้ส่วนกลางแก่นกายของตัวเองจะปวดหนึบมากแค่ไหนก็ตาม

“ไม่เป็นไร พวกเราก็เป็น”กิรอสพูดเสียงนุ่มจับมือข้างหนึ่งของเวลล์ให้เลื่อนไปจับสัมผัสตรงกลางตัว บ่งบอกถึงความตื่นตัวเช่นกัน

“มันเป็นเรื่องปกติ”คาลาสพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงบ่งบอกว่าไม่มีสิ่งใดเป็นสิ่งผิด ใช้มือใหญ่จับมือเล็กแก่นกายใหญ่ของตัวเองที่อยู่ภายในกางเกง

เวลล์รู้สึกฝ่ามือร้อนฉ่าลามจนร้อนไปทั้งตัว ตรงนั้นของกิรอสและคาลาสก็โป่งพองชูชันเหมือนกับของเขา ไม่สิ ไม่เหมือนตรงขนาด เวลล์อดก้มหน้ากัดฟันกลั้นอารมณ์ไม่ได้ ตรงนั้นมันร้อนและก็ขยับด้วย

เวลล์รู้สึกอึกอัดแต่ก็รู้สึกดียามที่มือของใครสักคนสัมผัสที่ส่วนอ่อนไหวของเขา มันเป็นเรื่องปกติจริงๆใช่ไหม เวลล์เคยแอบได้ยินสองพี่ชายพูดเรื่องทะลึ่งลับหลัง แต่ก็ไม่สามารถประกอบต่อติด ถ้ามันไม่มีอะไรเสียหายและยังช่วยสร้างกำลังใจให้ทั้งสอง เวลล์ก็จะทำ

เมื่อได้รับการตกลงอีกครั้ง สองเจ้าชายก็รุกหนักอย่างกลัวว่าเวลล์ตัวน้อยจะเปลี่ยนใจอีก กิรอสเปลี่ยนตัวเข้าไปอยู่ด้านหลังเวลล์ปล่อยให้ด้านหน้าคาลาสจัดการอย่างเชื่อใจ กิรอสจับเวลล์รับจูบร้อนแรงตามอารมณ์ที่แทบอยากจะกลืนกินและเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของคนตัวเล็กจากกำกระทำของคาลาส

คาลาสใช้มือจับส่วนหัวน้อยๆ ก่อนจะกรีดนิ้วถูไถไปหับหนังหุ้ม มองใบหน้างามและจัดการทำอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เวลล์จับ เปิดปลายปมให้เห็นหัวเล็กชมพูที่มีน้ำปลิ่มๆ ทั้งแกนเล็กก็ยังเป็นสีสวยไม่หมองหม่น คาลาสมองส่วนอ่อนไหวของเวลล์อย่างพอใจ เล็ก น่ารัก น่ากิน

“อื้อ อ๊ะ”เวลล์ครางในลำคอ เมื่อรู้สึกแปลกๆจากการกระทำของคาลาส มันเจ็บเพียงชั่วครู่เหมือนลมพัดที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ร้อนเร่าเมื่อคาลาสก้มหน้าลงใช้ริมฝีปากของตัวเองครอบครอง

กิรอสก็ขยับตัวมาที่ด้านหน้าด้วยเช่นกัน น้ำหวานครั้งแรกจากตัวเวลล์ไม่อยากจะให้คาลาสได้รับไปคนเดียว ดังนั้น กิรอสจึงร่วมเข้าครอบครองตวัดลิ้นไล้เลียแก่นกายน้อยๆที่ยืนหยัดอย่างน่ารัก พร้อมกับฟังเสียวหวานที่ครางกระเส่าได้อารมณ์

ด้วยว่าเป็นครั้งแรก เวลล์จึงปลดปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว ปริมาณน้ำสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูดออกมาซึ่งกิรอสและคาลาสก็เตรียมรับไป ทั้งสองปาดน้ำโดยนิ้วเรียวรับรสหวานพร่ามัวเมาคน

เพียงแค่กลิ่นกายปกติก็หอมแล้ว พอในสถานการณ์เช่นนี้กลิ่นกลับเปลี่ยนเป็นเย้ายวนชวนทรมานใจคน แถมรสชาติยังยอดเยี่ยมหวานปานน้ำผึ้งป่าแท้ แม้เรื่องร่างกายจะไม่สำคัญเท่าใจคน แต่สองเจ้าชายอดยอมรับไม่ได้ว่าเวลล์ช่างมีเสน่ห์เชิญให้กลืนกินได้อย่างยอดเยี่ยม น่ากลัวว่าหลังจากนี้ความอดทนของทั้งสองคงต่ำลงไปอีก

“เป็นยังไงบ้าง”คาลาสถามเวลล์ที่ยังหอบน้อยๆ ดูท่าประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้เวลล์เหนื่อยอยู่ไม่ใช่น้อย

“...ดี”เวลล์ก้มหน้างุดอย่างเขินอาย จะให้บอกอย่างไรว่าตอนก่อนหน้านั้นมันรู้สึกเสียวจะเป็นจะตายและก็อะไรไม่รู้ปั่นป่วนช่วงล่างหน้าท้องไปหมด บอกไม่ถูกนอกจากว่ามันรู้สึกดีแหละเหนื่อย

ก่อนสายตาจะเหลือบไปมองส่วนกลางลำตัวของสองเจ้าชายอย่างซุกซน ถึงจะไม่รู้ในตอนแรกแต่ก็ใช่ว่าจะเรียนรู้ไม่เป็น และไม่ชอบที่จะเอาเปรียบใคร ดังนั้นประโยคต่อมาของเวลล์ทำให้กิรอสและคาลาสดีใจจนตัวลอยปรากฏรอยยิ้มกว้าง

“ให้เวลล์ช่วยนะ”

สองแก่นกายใหญ่อยู่ในมือน้อยๆของเวลล์ทั้งสองข้าง กิรอสกับคาลาสวางแผนจะสอนขั้นต้น ซึ่งได้เท่านี้ทั้งคู่ก็พอใจแล้ว

เวลล์ตาโตกัดฟันแน่นอย่างตื่นเต้น ทำไมมันใหญ่กันนักละ ของตัวเองเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ นึกถึงยามที่องค์ชายทั้งสองปลดเปลื้องกายบ้าง เวลล์ก็อยากจะม้วนกายถอยหนีอีกสักรอบหนึ่ง มันดูทั้งแข็งแกร่ง องอาจ แน่นขึงและรุกสู้ แถมยังร้อนแรงประหนึ่งม้าที่ควบวิ่ง แน่นอนว่ากิรอสกับคาลาสคงไม่ปล่อยให้มือใหม่ทำหน้าที่ได้เองคนเดียว มือใหญ่วางทับมือเล็กเพื่อจับให้ไหวขยับ ค่อยๆสอนให้รู้จักอารมณ์อันแข็งกร้าวของผู้ชาย

“ขยับแบบนี้”

“เน้นตรงนี้ด้วย”

เสียงหายใจแรงและหอบกระเส่าๆเบาๆของกิรอสกับคาลาสทำให้เวลล์รูสึกตื่นเต้น มันเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่จริงๆแต่ไม่รู้ทำไมถึงทำให้กายเล็กกลับมาร้อนอีกครั้ง โดยการแสดงความต้องการตั้งชันใหม่

ดังนั้น กิรอสกับคาลาสจึงใช้มืออีกข้างที่ว่างช่วยปรนเปรอแก่นกายเล็กจนกลายเป็นวังวนแห่งความรู้สึก เสียงขยับ เสียงเนื้อกระทบ กิรอสยื่นหน้าไปจูบเวลล์ก่อนจะผละออกเมื่อเพื่อนอีกคนก็ต้องการเช่นกัน

แม้ไม่ได้สอดใส่เข้าไปในกายเนื้อแบบแสดงความเป็นเจ้าของ แต่ยอมรับไม่ได้ว่า วันนี้...มีความสุขมาก และไม่นานทั้งสามก็ปลดปล่อยอารมณ์ร้อนแรงออกมา พร้อมกับแก้มทั้งสองข้างที่โดนหอมฟอดใหญ่

“ขอบคุณที่เติมกำลังใจให้นะครับ”

เฮฟ & ลูฟ กับสงคราม 3 อาณาจักร (ตอนที่ 4 - 2)

“อย่า”เฮมม์พูดได้เท่านั้นก็โดนปิดปากอีกเช่นเคย สองมือที่ยังพอขยับได้ก็ทุบหน้าอกแกร่งไปมาแต่ก็ดูจะไม่ระคายเคืองผิวหนัง ปลายหางเรียวพันรอบขาก่อนจะทะลึ่งพรวดสอดเข้ามาในช่องทางร้อน

“เจ็บ”เฮมม์ร้องลั่นจนน้ำตาเล็ดออกมา เล็บจิกลงไปในบ่าหนาเพื่อระบายอารมณ์ นากินีแลบลิ้นเลียหยาดน้ำตาไม่สนใจสองมือที่ทุบลง ได้แต่ยิ้มอย่างโรคจิตโอบรัดมากกว่าเดิมตวัดปลายหางบุกเบิกสำรวจอย่างซุกซน

“อ๊า...ไม่”เฮมม์สะดุ้งเฮือกเมื่อหางเล็กนั้นกดเน้นตรงจุดที่รู้สึกดีจนร่างอ่อนระทวย นากินียิ้มเหี้ยมปลดปล่อยแก่นกายแกร่งออกมาแล้วยกตัวเฮมม์เพื่อให้สอดลึกเข้าไปภายในทั้งที่ยังมีหางอวบอยู่ด้วย

“ซี๊ด...แน่นเป็นบ้า”ปลายหางมีชีวิตกับแก่นกายร้อนสามารถประสานกันอย่างลงตัว โดยมีน้ำในสระผลุบเข้าออกช่วยหล่อลื่นอีกแรง

“เฮมม์เจ้าช่างยอดเยี่ยม”นากินีชมปลายลิ้นตวัดเลียทั่วทั้งร่าง ใช้โคนหางหนาๆยกย้ายสะโพกมนให้กระแทกกระทั้นขึ้นลงไปมา

ธรรมชาติโดยรอบสงบนิ่ง สายลมเรไร เสียงครวญคราวรัญจวน และคลื่นน้ำขนาดใหญ่ที่แผ่กระเพื่อมกระจายไปตามห้วงอารมณ์สวาท

Yaoi Online (ตอนที่ 20)

“ทะ ท่านพี่”เรนโชเอ่ยเสียงสั่นเมื่อโดนจับมัดหลังติดกับเสาไม้ด้วยเชือกซึ่งน่าจะเป็นม่วงมัดเพราะสามารถสั่งตามใจได้ ให้มัดตรงนั้น คลายปมตรงนี้ หย่อนตรงนู้นหน่อย ตรึงด้านใน เชือกแสนรู้ก็สามารถทำได้ตามใจสั่ง

“แบบนี้แหละสวย”เรนโชเหงื่อตกกับสภาพของตัวเอง ตัวถูกจับมัดให้ยกลอยสะโพกยื่นไปด้านหน้าเด่นหรา แขนถูกตรึงให้กางออก ขาถูกจับถ่างออกด้วยเชือกจับยึดตรงข้อเท้า ด้านหน้าอกก็มีเชือกรัดแถมกดทับตรงยอดอกพอดี และช่วงล่างก็ถูกรัดตรงช่วงขาอ่อน

“ก่อนอื่น วาดภาพกันดีกว่านะ เก็บไว้เป็นที่ระลึก”มาเอลหยิบกระดาษ พู่กันและอุปกรณ์วาดภาพออกมา นัยน์ตาล้วงลึกมองร่างเปลือยเปล่าที่ถูกมัดด้วยเชือก หนึ่งมือจับกระดาษหนึ่งมือจับดินสอขยับไปมา

ถ้าเป็นเพียงเท่านั้น เรนโชคงไม่ทรมานเท่ากับที่มาเอลใช้หัวดินสอปลายทู่ลากไปตามผิวเนื้ออ่อนของเรนโช

“ความยาวน่าจะประมาณนี้”

“ตรงนั้นมันไม่เอานะฮะ”เรนโชน้ำตาคลอพยายามขยุกขยิกหนี เมื่อตรงฝ่าเท้าถูกดินสอลากผ่านไปมา มันจักกะจี้จนน้ำตาเล็ดแต่เพราะถูกมัดไว้จึงได้เกร็งกาย มันเป็นการทรมานที่ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดทางกาย

“ท่านพี่ ท่านพี่”เรนโชเรียกร้องเมื่ออีกฝ่ายยังไม่หยุดการกระทำตั้งหน้าตั้งตาใช้ปลายดินสอลากไปทั่วเท้าขาวเนียน เชื่อแล้วว่าใต้ฝ่าเท้าเป็นแหล่งรวมเส้นประสาท เรนโชช่างกายกระตุกสั่นเมื่อปลายดินสอกดลงลึก ณ จุดหนึ่งที่ปลายเท้า

“อึก มันเจ็บ”น้ำตาไหลริน แต่มาเอลกลับแย้มยิ้มออกมา

“เด็กน้อย น้ำตาสวยดีนะ”

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพอใจในการกลั่นแกล้งเบื้องต้น จึงกลับไปนั่งวาดรูปต่อ เรนโชแทบกระอักเพราะมาเอลหยิบดินสออีกแท่งออกมา ส่วนแท่งนั้นยังลอยไปมาราวกับมีชีวิตคอยไต่ลากเลื้อยไปตามผิวกาย บ้างก็หยุดงานแล้วกลายเป็นมาเดินแตะไต่อยู่ตรงหน้าท้องมน

มาเอลตวัดมือไปมาอย่างเชี่ยวชาญไม่นานกระดาษสีขาวล้วนก็ปรากฏรูปภาพร่างเว้นดินสอ ถ้าเพียงแค่ลงสีก็นับว่าเป็นรูปที่งดงาม เสียแต่ว่ารูปภาพนั้นค่อนไปทางจรรโลงความต้องการของใครบางคนเพราะด้วยท่าต้นแบบที่ดูลามกอาณาจาร

เรนโชทนรับการทรมาน เพราะอย่างไรก็ตั้งเป้ารอผลลัพธ์ ปลดปล่อยน้ำตาให้ไหลรินมากกว่าเดิม ในเมื่อมาเอลบอกว่าน้ำตาของเขาสวย เขาก็จะร้องออกมาให้งดงามอย่างที่มาเอลหวัง ไม่มีอาการสะอึกสะอื้นเพียงไหลรินเป็นหยาดค้างน้ำเพชร

“อึก อ๊ะ”เรนโชสะกดกลั้นเสียงร้องเมื่อรู้สึกเจ็บตรงบ้านท้าย ปลายดินสอทะลึ่งพรวดเข้ามาอย่างไม่ได้เตรียมใจและไม่มีสิ่งใดช่วย หมุนเกลียววนอยู่ในตัวเหมือนกำลังเป็นไฟฉายนำทางสำรวจช่องทางด้านใน

“เป็นช่องทางที่ดี”มาเอลเลียลิ้น ดึงดินสอออกมากปากทางอย่างพรวดพราด เรนโชร่างกระตุกทันควัน

“เด็กน้อย จะเชื้อเชิญไปถึงไหน”เรนโชไม่รู้ว่ามาเอลหมายถึงอะไร เพียงแต่เห็นสายตาที่จับจ้องมองช่วงบั้นท้ายอย่างไม่ละจากไปไหน จากดินสอมาเอลก็เปลี่ยนมาเป็นพู่กันอย่างที่ตัวเองชอบถือ ใช้ปลายขนที่เปียกน้ำตวัดตรงปากทางไปมาบ้างก็หลุบเข้าด้านในแล้วปัดผ่านออกมา

ผ่านประสบการณ์มาสองครั้งแต่ไม่มีครั้งไหนที่จะทรมานเท่าทั้งนี้ ของฮันนั้นมันเรียกว่าน่ากลัว น่าหวาดหวั่น ส่วนของนายท่านนั้นร้อนแรงจนแทบจะละลาย ส่วนของนายท่านราฟาแม้ไม่ถึงขั้นสุดท้ายแต่ก็น่าจะอ่อนโยนและอบอุ่น แม้ไม่อยากจะเปรียบเทียบแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าอ้อมกอดของแต่ละคนนั้นช่างแตกต่าง มีเสน่ห์เป็นของตัวเอง

“อื้อ อ๊ะ ท่านพี่”เรนโชหลุบตามองมาเอลที่กำลังกลืนกินส่วนอ่อนไหวของตัวเองส่วนมือก็ยังถือพู่กันเพื่อใช้กลั่นแกล้งเบื้องล่าง แต่บางครั้งเขี้ยวคมๆนั่นก็ลากยาวเหมือนจงใจให้สัมผัสโดนด้วย เรนโชใจเต้นแรงเพราะทั้งรู้สึกดีและกลัว

“ท่านพี่อย่า...อย่ากัดลงไปนะฮะ”เรนโชร้องขอ มาเอลเงยหน้ามองคนที่ถูกพันธนาการใบหน้าหวานมีเหงื่อซึม ผมเปียกลู่น้ำตาคลอบ้างก็หยดออกมาเป็นสายธาร ใบหน้าแดงกล่ำคล้ายเหมือนคนร้อน แต่ที่มาเอลชอบที่สุดคือนัยน์ตาที่บ่งบอกอารมณ์ เจ้าตัวจะรู้ไหมว่าแสดงออกมาแบบไหน

“ตรงไหนละ ถ้าไม่บอกดีๆก็กัดแล้วนะ”มาเอลผละจากส่วนอ่อนไหวและหันมากัดตรงต้นขาอ่อนแทน ฝังเขี้ยวคมลงไปประทับตราให้เป็นรอยแผลแสดงความเป็นเจ้าของ เรนโชรู้สึกเจ็บจนน้ำตาจะล่วงอีกครั้ง

“ตรง...ของผม”เรนโชกัดปากพูดแทบตายกว่าจะกลั้นคำน่าอายออกไปได้ บอกตัวเองให้แสดงความยั่วยวนออกไปแต่ก็ทำไม่ได้เท่าที่ใจคิด คนประสบการณ์น้อยก็คือคนประสบการณ์น้อยไม่สามารถโหมแรงต้านทานคนที่เชี่ยวชาญและดูคนออกได้ง่ายๆ

ในเมื่อยั่วยวนลำบากนัก ก็แสดงท่าทางซื่อใสของตัวเองออกไปนี่แหละ

เหมือนที่อาร์ทเคยบอก เป็นตัวของตัวเองดีที่สุด

ไม่ฝืนตัวเองแต่ก็ไม่โง่

“ท่านพี่จูบหน่อย”เรนโชทำตาอ้อน มาเอลเหยียดยิ้มแล้วยืดตัวขึ้นไปจูบ สัมผัสลิ้นอุ่นวาบหวานได้ไม่นานเรนโชก็กัดลงบนลิ้นของมาเอลจนได้เลือดก่อนจะรุกเร้าอีกฝ่ายกลับไปดูดกลืนรสเลือดของอีกฝ่าย

“เอาคืนที่กัดฮะ”เรนโชยิ้มหวานหยดแต่ใจเต้นแรง นี่เป็นการเสี่ยงพนันของเรนโชว่ามาเอลจะใช่แบบที่ตัวเองคิดหรือเปล่า

มาเอลนิ่งอึ้งก่อนจะเริ่มหัวเราะออกมา แววตาเปลี่ยนไปเป็นวาวโรจน์ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างถูกใจ

“กล้าทำร้ายกันแบบนี้ คงต้องทรมานกันดีๆ”เรนโชยิ้มตอบรับทันที

“เอาสิฮะ”เผยตัวตนของตัวเองออกมา แสดงออกมาสิว่าที่กอดคนอื่นอย่างอ่อนโยนนั้นคือการเสแสร้ง ทั้งที่จริงแล้วชอบแบบทารุณ แม้รู้ว่าจะต้องได้รับการกอดแบบรุนแรงและทรมาน แต่เรนโชก็ยังยิ้มเพราะนั่นหมายความว่าเรนโชได้ก้าวเข้าไปอยู่ในส่วนที่ไม่มีใครเข้าถึง

ม่วงเลื้อยถูกหยิบออกมา เรนโชนัยน์ตาสั่นระริกเพราะเคยได้ยินคุณศัพท์ของมันมาแล้ว  มันเติบโตพัวพันรัดร้อยร่างแต่มันไม่เหมือนม่วงรัด ทุกครั้งที่เคลื่อนไหวทุกสัมผัสทุกปลุกเร้าอย่างหยาบโลน ร่างทั้งร่างของเรนโชถูกเถาไม้โอบล้อม

ปลายของม่วงเลื้อยไม่ใช่ยอดใบอ่อน มันเหมือนแก่นกายของมนุษย์ผู้ชายเต็มวัย มันเลื้อยวนตรงยอดอกชมพูก่อนจะชูตัวขึ้นเหมือนงูกำลังแผ่หัวขู่ฉก เรนโชสั่นสะท้านกาย ด้วยความรวดเร็วมันก็คล้ายฉกวูบบังคับให้เรนโชอ้าปากครอบครอง

รสสัมผัสไม่ต่างกับแก่นกายคน แต่มีกลิ่นที่หอมเย้ายวนและรสชาติจากปลายยอดเหมือนน้ำจากเกสรดอกไม้ มัวเมาให้คนหลงเคลิบเคลิ้มจนสติหลุดลอยไป

ถ้าไม่เพราะแรงกัดหนักที่ขาอ่อนที่ช่วยดึงสติกลับมา เรนโชก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเป็นแบบไหน มาเอลทั้งฟ้อนเฟ้นและหยอกกัดสะโพกนุ่ม เรนโชหลุดครางออกมาทั้งที่มันก็เจ็บแต่กลับรู้สึกดี

เชือกที่รัดร่างยิ่งแน่นตึงบาดเนื้อผิวจนกดลึก มาเอลกลับไปจัดการช่วงบั้นท้ายเหมือนเดิมแต่ตอนนี้เริ่มด้วยกันกัดร่างนุ่มแบบไม่ยั้ง กัดลึกจนได้เลือด

            “อื้อ อื้อ”เรนโชสะบัดคอ อยากจะพูดว่าเจ็บออกมา แต่ปลายของม่วงเลื้อยกลับไม่ยอมให้ทำ แผ่กระจายดุนดันสอดลึกเข้ามาในโพรงปากจนอึดอัด

“เด็กน้อย เธอร้องขอเองนะ”มาเอลพูดออกมาเมื่อเห็นร่างงามทรมาน ยิ่งบิดเร้าก็ยิ่งอยากจะสั่งสอนความเจ็บปวด มาเอลสะบัดมือร่างของเรนโชก็ยกสะโพกขึ้นมากกว่าเดิมโดยการบังคับของเหล่าเชือกที่ร้อยรักพันธนาการอยู่

มาเอลเอาผ้าผืนยาวมาผูกตาของเรนโชไว้ก่อนจากนั้น ก่อนที่จะให้ม่วงเลื้อยถอนออกมาจากปากเล็ก ใบหน้างามดูรู้สึกโล่งใจแม้จะมองไม่เห็นทำให้มาเอลยิ่งยิ้มเยาะ สอดแก่นกายใหญ่เข้าช่องทางเล็กอย่างรวดเดียวจบ

แม้จะได้รับการปรนเปรอมาบ้างแล้ว แต่ความเจ็บก็ยังส่งผลให้เรนโชร้องออกมา แก่นกายของมาเอลเหมือนอาบยาพิษร้อนแรงมันทำให้ภายในตัวเรนโชแทบจะหลอมละลายราวกับมีกองไฟสุมอยู่ในกาย

ด้วยความที่ผูกผ้าปิดตา ราวกับร่างกายต้องการชดเชยประสาทสัมผัสที่หายไป สัมผัสทางกายจึงยิ่งเด่นชัดราวกับรับรู้ทุกองศา เสียงเนื้อสัมผัสดังหยาบโลนสอดรับลอดเข้าหูเหมือนความตั้งใจให้ได้ยิน

“ปล่อยเชือกตรงแขนได้ไหมฮะ”เรนโชไม่อยากเป็นผู้ตามเกมแต่เพียงฝ่ายเดียว ยิ้มหวานอย่างยั่วเย้า

“เพื่ออะไร”มาเอลถาม

“ผมอยากจะกอดท่านพี่ ให้ผมได้สัมผัสท่านพี่บ้าง”

“รุนแรงแค่ไหนผมก็...ยอม...นะฮะ”