Yaoi Online ตอนที่ 18

“ท่านพี่ตรงนั้นไม่เอานะ”

ตรงนั้นของเรนโชคือบริเวณระหว่างขาของตัวเองที่พยายามบีบให้ติดกันแต่เพราะโดนมัดทั้งแขนขาจึงได้แต่ปล่อยให้มาเอลใช้ปลายขนอ่อนสะบัดไล่ตรงช่วงกลางลำตัวไปจนถึงสะโพกมน

“ปล่อยตัวตามสบายสิเด็กน้อย”

“ก็มันจักกะจี้”แล้วมันก็เสียวด้วย แต่คำหลังเรนโชไม่พูดออกไปเพราะรู้ว่ายังไงร่างกายตัวเองก็เป็นคำตอบได้ดีกว่าเพราะตอนนี้ส่วนอ่อนไหวได้ตั้งชันขึ้นมาแล้ว

“สวย”เมื่อชมจบ มาเอลก็หยิบกระดาษออกมาเหมือนจะวาดภาพเรนโชที่กำลังตื่นตัว พอโดนสายตาจับจ้องร่างกายก็ร้อนไม่ได้หดตัวดั่งใจคิด ทั้งทั้งที่คิดว่าไม่ได้ถูกสัมผัสแล้วแท้

“นิ่งๆไว้ แล้วจะปล่อยให้ไปเที่ยวเล่นกับมิวมิว”เมื่อมีรางวัลมาล่อ เรนโชก็นิ่งอยู่กับท่าเดิมปล่อยให้มาเอลใช้ร่างตัวเองเป็นแบบ และบางครั้งก็ใช้นิ้วลูบไล้ไปตามช่วงแขนขาและตัวเพื่อวัดขนาด แต่สัมผัสแผ่วเบามันทำให้เรนโชอยากจะปลดปล่อยตัวเอง

“ท่านพี่”เรนโชอ้อนเสียงหวาน

“จะเสร็จแล้วเด็กน้อย”มาเอลบอก และไม่นานมาเอลก็วางดินสอลง จากนั้นก็แกะเชือกที่มัดเรนโชออก

“อยากเห็นรูปตัวเองไหม”มาเอลถามกำรอบตัวเรนโชไว้

“ดูท่าตอนนี้อยากจะได้อย่างอื่นแทนสินะ”เรนโชพยักหน้าน้อยๆ มาเอลยกเรนโชขึ้นให้สะโพกมนอยู่เหนือริมฝีปากร้อน จากนั้นก็ส่งลิ้นร้อนของตัวเองวาดผ่านส่วนอ่อนไหวน้อยๆก่อนจะตวัดเลียไปทั่วสะโพกมนจนเยิ้มฉ่ำ

เรนโชครางแผ่วปล่อยให้ลิ้นร้อนแกร่งตวัดลิ้นชิมรสชาติตัวเองจนแทบจะกลืนกินเรนโชไปทั่งตัว และไม่รู้ว่าตัวเล็กลงด้วยหรืออย่างไร ไม่นานเรนโชก็กระตุกเกร็งไปไวกว่าทุกที น้ำหวานสีขาวขุ่นพุ่งออกมาโดยที่มาเอลก็กวาดเลียไล้ไปจนหมด

“หวานเหมือนเดิม”

S love ตอนที่ 9 End

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาสองสัปดาห์แล้ว สำหรับเรื่องเบลล์ ครอสไม่ต้องไปหาเธอแล้วเพราะเธอเข้มแข็งขึ้นและอยากจะตัดใจอย่างเด็ดขาด การไม่เห็นหน้าครอสจึงเป็นทางเลือกที่เธอเลือก สำหรับผมทุกอย่างดีขึ้นมากแม้ผมจะยังไม่ได้เข้าไปหาครอบครัวของครอส แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้เข้ามายุ่งอะไรระหว่างผมกับครอส ยกเว้นอย่างเดียวคือครอสที่ต้องทำงานหนักขึ้น

วันนี้ผมกลับมานอนหอ ถึงแม้จะเข้าใจกันดีแล้วแต่ผมก็ยังไปๆกลับๆระหว่างหอกับบ้านอยู่เพราะหออยู่ใกล้มหาวิทยาลัยมากกว่าและครอสก็เดินทางมารับสะดวกด้วย ถ้านับเหตุการณ์ที่เรามีอะไรกันอย่างแสนระทึกในซอกก็รวมหนึ่งเดือนได้ซึ่งดูท่าครอสจะเริ่มอดทนไม่ไหวจึงเล่นขนเสื้อผ้ามานอนกับผมอย่างหาข้อปฏิเสธไม่ได้อย่างทุกที 

ในสัปดาห์แรกที่คืนดีกับครอบครัวผมกลับไปนอนบ้านแล้วครอสก็กลับไปนอนบ้านตัวเองด้วยเช่นกันอย่างไม่เกี่ยงงอน พอเข้าสัปดาห์ที่สองผมกลับมานอนหอแต่ผมไม่ยอมให้ครอสขึ้นห้องแต่ครอสก็ไม่ได้โมหาแต่อย่างใด แต่พอสิ้นสัปดาห์เท่านั้นกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกตั้งวางไว้ที่หน้าห้องกับเจ้าของที่ทำเป็นหมาน้อยเศร้าถูกเจ้าของทิ้งจนอดที่จะเปิดประตูต้อนรับไม่ได้

“ครอสเหงา”ครอสทำปากยู่หน้าบูดบึ้งนั่งตรงขอบเตียงโดยกอดเอวผมที่กำลังยืนอยู่ไว้แน่น และไม่พอยังเอาหน้ามาซุกตรงท้องน้อยพานจักกระจี้เมื่อสัมผัสถึงลงหายใจร้อนแผ่วๆ

“เหงาอะไร คุยกันทุกวัน”

“เหงาสิ ไม่มีวินให้กอดสักวัน”

“เดี๋ยวนี้ทะลึ่งนะ”

“พูดความจริงต่างหาก”อีกฝ่ายแย้ง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

“ครอสรู้นะ พรุ่งนี้วินไม่มีเรียน”

“แล้วเกี่ยวอะไร”

“ก็หมายความว่าครอสจัดหนักได้ไง ฮู้ ไม่เห็นต้องถาม”ครอสกระชับกอดเอวผมแน่นขึ้น ส่วนมือก็ซุกซนขยับไปบีบสะโพกกลม

“แล้วถ้าวินไม่ให้ละ”ผมลองพูดเสียงแข็งใส่

“ไม่ได้หรอ ครอสอยากกอดวินแทบแย่ ไม่สงสารครอสหรอ”ครอสช้อนตามามองผมจากนั้นยังไม่พอคว้ามือเล็กของผมไปสัมผัสส่วนกลางลำตัวของเขาที่ตื่นแล้ว

“ลามก”

“ก็อยู่กับเมียนี่นา จะให้เหี่ยวได้ยังไง”

“ครอส”ผมเหวใส่ พอครอสเรียกผมด้วยคำนี้ทีไรผมทั้งโมโหและเขินอายทุกที

“นะ นิดนึงก็ยังดี”ครอสอ้อนผม

“’งั้นนิดเดียวนะ”

.

“อื้อ อะ ครอสไหนว่านิดเดียวไง”ผมต่อว่าเพราะนี่เป็นรอบที่สามแล้ว ครอสเอาขาเรียวของผมพาดไว้ที่บ่าแกร่งของเขาทั้งสองข้างก่อนจะสอดหมอนไว้ใต้สะโพกของผมเพื่อช่วยรองรับตัว ซึ่งแน่นอนท่านี้ทำให้ผมกับเขาใกล้ชิดกันอย่างแนบแน่น และทุกครั้งที่ครอสสอดใส่ก็ลึกยิ่งกว่าครั้งไหน

“เสียวไหม เมีย”ครอสถามตาเป็นประกายทุกครั้งเมื่อเห็นผมส่งสายตาแวววับไปให้ โรคจิตจริงๆ

“ซี๊ด ยิ่งโกรธยิ่งรัดนะเนี่ย”ครอสครางออกมาในลำคอ ผมที่ไม่อยากทนฟังอีกฝ่ายพูดจึงโน้มคอครอสลงมาเพื่อปิดปากของอีกฝ่าย กลีบปากนุ่มของผมแนบชิดกับริมฝีปากซีดของอีกฝ่ายแล้วเป็นผมที่รุกเข้าใส่แต่อีกฝ่ายก็ตอบกลับด้วยความยินดี ครอสจูบกลับอย่างหื่นกระหายด้านล่างก็ยังสอดใส่เต็มแรงเหมือนจะเก็บกดมานานเต็มที ลิ้นร้อนของเราพัวพันแลกเปลี่ยนหยดน้ำหวานบดเบียดอย่างไม่ยอมกันเลยทีเดียว

ความเย็นจากแอร์ในห้องไม่ช่วยอะไรเมื่ออุณหภูมิของสองร่างยิ่งร้อนเพิ่มพูน ผมมองใบหน้าครอสที่มีหยดเหงื่อผุดประปราย มันดูเซ็กซี่และเร้าใจ ทำให้มือของผมขยับไปมาอย่างซุกซนขยับไปมาตรงแผงอกและหน้าท้องแกร่ง

“มองแบบนี้ไม่จบแค่รอบนี้หรอกนะ”ครอสก้มลงมาหอมแก้มผม

“มองแบบไหนละ อื้ม อะ”

“ก็แบบที่อยากจะกินครอสนะ”

“อื้อ อะ อา...หลงตัวเอง”

“ก็มีดีให้น่าหลงนี่นา หรือไม่จริงครับเมีย”

“อ๊า อา ครอสไม่ไหวแล้ว”เมื่อผมบอกแบบนั้นครอสจึงเร่งจังหวะสอดใส่เพื่อให้เราไปพร้อมกัน ผมจิกกับแผ่นหลังหนาเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ไม่รู้ว่าทำให้ครอสเจ็บหรือเปล่าแต่ตอนนี้ผมรู้สึกดีจนจะตายให้ได้

“ครอสรักวินนะ”

“อื้อ วินก็รักครอส”

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอนาคตของผมจะเป็นเช่นไร ผมไม่รู้ว่าต่อไปผมกับครอสยังจะจับมือเดินเคียงข้างกันอยู่ไหม แต่ในเมื่อผมเลือกแล้ว เลือกเดินตามทางของหัวใจ ผมก็จะยอมรับผลของมัน

“คิดอะไรอยู่”เสียงของคนตัวโตข้างตัวผมเอ่ยถาม เขาเอามือเท้าหัวตัวเองเอียงหน้ามามองผมแล้วใช่นิ้วชี้เล่นพันเล่นกับเส้นผมนุ่ม

“คิดถึงอนาคตต่อไป”

“คิดอะไรมากแค่อยู่ข้างๆครอสทุกวันก็พอ”ครอสก้มลงมาจูบหน้าผากผมอย่างแผ่วเบา

“3 ปีที่ผ่านมายังพิสูจน์มาพอหรอ ว่าครอสรักแค่วินเท่านั้น ต้องการแค่วินเท่านั้น”จบประโยคครอสก็ขึ้นคร่อมผมด้วยสายตาหื่นๆ ผมไม่ได้หมายความถึงเรื่องแบบนี้สักหน่อย

ตั้งแต่ที่ครอสโตขึ้นความเจ้าเล่ห์ก็มีมากขึ้น จนผมที่มีวิญญาณแก่กว่ายังตามไม่ทัน สรรหาทุกวิธีทางที่ให้ผมยอมจนตอนนี้ห้ามยังไงก็ไม่ค่อยฟัง หื่นได้หื่นดี แถมหน้าด้านสะบัดยามอยู่ด้วยกันแถมชอบใช้ใบหน้าอ้อนๆเป็นฉากกำบัง จนผมยังนึกถึงตัวตนของครอสแรกๆไม่ค่อยออกว่าเขาเป็นยังไง

            อ้อ และที่สำคัญหึงโหดสุดๆ ร่างกายของวินยิ่งโตยิ่งสวย ผมก็ไม่ค่อยได้บำรุงอะไรหรือแต่งตัวอะไรให้มีจุดเด่นอะไรมากแต่ก็รู้สึกตัวเองเหมือนกันว่ามีออร่าดึงดูดคนให้เขามาหาโดยเฉพาะผู้ชาย จนครอสแทบจะกลายร่างเป็นซาตานกลางมหาวิทยาลัย แถมวันนั้นก็โดน ครอสจับมาลงโทษ อายแทบแย่

            และตอนนี้ผมกับครอบครัวของครอสเราเข้ากันได้และไม่รู้เพราะน้องไคน์รึเปล่าจึงทำให้พ่อและแม่ของครอส เอ่อ...เรียกว่ามีความเป็นพ่อแม่มากขึ้น ใส่ใจครอสยิ่งขึ้น ผมคิดว่า...ความน่ารักความบริสุทธ์ของเด็กช่วยชำระจิตใจของคน

            ส่วนครอบครัวของผมที่ลำปางนะหรอ ทุกคนยังมีความสุขและแข็งแรงดี ผมก็แอบเสียใจอยู่นะที่มีหลานให้พวกท่านไม่ได้ ส่วนใหม่นะหรอป่านนี้ก็ยังไม่แต่งงานและไม่คิดแต่งด้วย ก็แก่แล้วนี่เนอะ อย่าไปบอกเธอละไม่งั้นผมโดนแน่ๆ ตอนนี้ผมจะจบแล้วกำลังคิดว่าถ้าจบแล้วผมจะกลับไปลำปาง อยากใช้เวลากับพวกท่าน ต้องคิดหาข้ออ้างอีกแล้ว

            ส่วนครอบครัวของวินก็ของผมด้วยนั่นแหละ เราก็ใช้ชีวิตเป็นปกติดี พี่มูนเรียนจบกลับมาช่วยพี่ซันทำงานแล้วอ้อมีแฟนแล้วสวยมากเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นด้วย เรียกว่าข้ามหน้าข้ามตาพี่ชายคนโตของเราเลยทีเดียวที่ยังไม่มีใครและผมก็ไม่กล้าถามพี่ซันด้วยว่าทำไมถึงยังไม่มีใคร กลัวคำตอบจะเข้าตัวเอง ส่วนพ่อกับแม่พอวางมือให้ลูกๆทำ ตอนนี้ก็ไปเที่ยวสุดสวีทที่ยุโรปอย่างสบายใจ เห็นแล้วอยากไปเที่ยวด้วยเลย

            “นี่ครอสรักวินใช่ไหม”ผมโอบคอของอีกฝ่ายแล้วจูบปลายคางของเขาเบาๆ

            “รักมาก อ้อนแบบนี้จะเอาอะไร”

            “ถ้าจบแล้ววินไปอยู่ลำปางสักพักนะ”

            ครอสหน้าบึ้งแบบไม่สบอารมณ์ทันที ผมรู้เพราะตั้งแต่ปีหนึ่งเราก็อยู่ด้วยกันตลอด หรือไม่ก็จากกันไม่กี่วันเพราะต่างฝ่ายต่างอยู่บ้านตนเอง แต่ครอสคงรู้ว่าถ้าผมพูดแบบนี้ผมจะไปอยู่ยาวแล้วทิ้งเค้าให้เฉาอยู่กรุงเทพคนเดียว

            “ครอสไม่เข้าใจทำไมวินรักครอบครัวนั้นมาก ถึงจะเป็นญาติก็เถอะ”จำกันได้ไหมครับ ผมเคยโกหกว่าครอบครัวของผมเป็นญาติตอนไปลำปางครั้งแรกผมเงียบก่อนจะกอดครอสแน่น น่าจะถึงเวลาบอกความจริงแล้ว

            “งั้นวินมีนิทานเรื่องหนึ่งจะเล่าให้ครอสฟัง ถ้าจบแล้วครอสจะเลิกกับวินก็ได้นะ”ผมบอกเสียงเรียบแต่ใจนั้นสั่นกระตุกจนน่ากลัว

            “ไหนพูดมาสิ หวังว่าคงไม่ใช่นิทานบอกว่าเจ้าหญิงแอบมีชู้ที่ลำปางหรอกนะ จึงอยากไปนัก”ครอสพูดเสียงเหี้ยมตวัดมองผมอย่างน่ากลัว แววตาบอกว่าถ้าเรื่องไม่เข้าหูผมตายคาเตียงแน่ๆ

            “ใช่ที่ไหนเล่า ก็อยู่ด้วยกันตลอด”ผมอ้อนให้ครอสคลายกังวลทั้งทั้งที่ผมกังวลกว่าอีก

            “จะเล่าแล้วนะ เรื่องนี้เริ่มต้นจาก เด็กหนุ่มชื่อราณ...”

            “จบแล้วละ”ผมพูดเสียงแผ่วใจเต้นแรงแต่น้ำตารู้สึกอยากจะรินไหลอย่างบอกไม่ถูก ผมเห็นแววตาสับสนของครอส ผมผลักครอสที่คร่อมตัวผมอยู่โดยอีกฝ่ายก็ยอมลงไปอย่างง่ายดายยิ่งทำให้ผมใจเสีย แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า อารมณ์นี้ผมอยากกลับบ้านเพื่อให้เวลาตัวเองและครอสในการคิด

            “จะไปไหน”ครอสเท้าแขนไว้กับตู้เสื้อผ้ากักขังผมไว้ใต้เงาใหญ่ พอผมจะหลบตัวหนี ครอสก็กระชับผมกอดแน่นจนแทบจะรัดร่างเหมือนงูกำลังจะกินเหยื่อ

            “กลับบ้าน”

            “กลับทำไม”เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู

            “ก็...ให้เวลาครอสได้คิด”

            “ไม่เห็นต้องคิด”ครอสจับผมหันมาหาเข้า แล้วก้มหน้าประทับตราร้อนที่หน้าผากอย่างนุ่มนวลไม่ล่วงเกินไปกว่านั้นจากนั้นก็ดันหน้าของผมขึ้นเพื่อให้เรามองนัยน์ตาของกันและกัน

            “ครอสรักวิน รักที่ตัวตนของวิน ถ้าไม่ใช่วินคนนี้ครอสก็ไม่เอาและถ้าวินจากไปเป็นคนอื่น ครอสก็จะรู้และจะตามหาทันทีและครอสก็เชื่อว่าวินก็จะกลับมาหาครอสเหมือนกัน”

“แววตาของคนที่รักครอสอย่างจริงใจนะ มีแค่แววตาของคนคนนี้คนเดียว”

“ไม่ว่าวินจะเป็นใคร ครอสก็รัก”

“ขอบคุณนะ วินก็รักครอส”ผมร้องไห้ซุกอกครอส เรื่องนี้ฝังอยู่ในจิตใจของผมมาหลายปี ผมไม่อยากจะปิดบังคนที่รักที่สุดอยากจะบอกครอสที่สุด

“ร้องไห้โฮแบบนี้ งั้นวันนี้ปะป๋าครอสจะปลอบให้ทั้งคืนยันเช้าเลย...ดีไหม”

ผมทุบไหล่ครอสเห็นผมเป็นแบบนี้ยังล้อเล่นอีก แต่ก็ทำให้ผมยิ้มออกแล้วยืดตัวไปจูบ ครอสโดยครอสก็จูบกลับอย่างเร่าร้อนแต่อ่อนโยน

“วันนี้วินเริ่มก่อนครอสคงฟินน่าดู”ครอสพูดขึ้นหลังจากเราถอนจูบกันอย่างอ้อยอิ่งทำเอาอารมณ์หวานๆที่กำลัวจะมีมลายหายไปทันที

            “ครอสบ้า คนหื่น ลามก ปากเสีย”

            “แต่ครอสก็เป็นคนที่วินเลือกแล้ว เลือกจากหัวใจใช่ไหมละ”

            “อื้อ ครอสเป็นคนที่วินเลือกแล้ว เลือกโดยใช้หัวใจนำทาง”

           

FIN

S love ตอนที่ 8

ผมกลับมาที่หอแล้วครับ ยังไม่คุ้นชินเรื่องเส้นทางมากนักแต่ก็ไม่ยากอะไรกับการที่ต้องนั่งรถเมล์หรือนั่งรถตู้ วันนี้ใหม่ยังอยู่หอแล้วพรุ่งนี้ก็นั่งเครื่องกลับบ้านแล้ว พอผมเข้าห้องมาผมก็ประหลาดใจมากขึ้นที่ข้าวของเพิ่มมากขึ้น

            “พอดีมีคนเป็นห่วง เลยส่งข้าวของมาให้เพิ่ม”ใหม่บอกเมื่อเห็นสายตาระคนสงสัยของผม

            “ใครอะ”ผมถาม

            “หนุ่มหล่อชื่อ ซัน เสียดายเด็กไปหน่อย”ใหม่ว่าติดตลก

            “ความรักไม่มีอายุเสียหน่อย”ผมว่าไป

            “ก็ใช่ แต่ยังไงก็ไม่ใช่แนว”

            “แหม ว่าจะยุเสียหน่อย”

            “ยุไม่ขึ้นหรอกราณ อย่าเสียเวลาเลย พี่ไม่อยากจะมีใครเข้ามา พี่อยากดูแลพ่อกับแม่ให้ดีมากกว่า”

            “ราณเหมือนเห็นแก่ตัว ที่ไม่ได้อยู่ดูแล”ผมพูดเสียงอ่อย

            “แค่มีชีวิตอยู่ พ่อแม่เค้าก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว การไปงานศพคนที่เด็กกว่าเรานี่ไม่ใช่เรื่องตลกเลยมันเป็นอะไรที่เศร้ามาก ถ้ามีชีวิตอยู่และรู้ว่ายังรักกันก็พอ อีกอย่างพ่อแม่เราก็ยังแข็งแรงดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องห่วงน่า เอาเรื่องของตัวเองให้รอดแล้วส่งลูกเขยไปให้เค้าดูก็พอ”

            “อือ ขอบใจมากนะ”ผมยกยิ้มนิดๆกับคำพูดของใหม่ เธอเป็นพี่สาวที่ดีของผมเสมอ

            จะว่าไปผมก็ไม่ได้โทรหาแม่ของ ‘วิน’ มาหลายวันแล้วเพราะยุ่งๆหลายเรื่องทั้งที่บอกว่าจะโทรไปหาแท้ๆ

            “วินลูก ในที่สุดก็ว่างโทรหาแม่สักที แม่จะโทรไปก็กลัวยุ่งอยู่”แม่พูดด้วยน้ำเสียงดีใจ

            “ขอโทษด้วยครับ ผมยุ่งเรื่องจัดของก็เลย...”

            “ไม่เป็นไร แม่เข้าใจ สบายดีไหม อยู่ได้ไหม”แม่ถามด้วยความเป็นห่วง

            “สบายดีฮะ วินอยู่ได้แม่ไม่ต้องเป็นห่วง”

            “แล้วเรื่องเงินละลูก เอาไหนมาใช้”แม่คงยังสงสัยเรื่องนี้ไม่หาย

            “เอาเป็นว่าผมมีเงินเก็บจากการลงทุนส่วนตัวแล้วกันฮะแล้วที่บ้านละฮะเป็นยังไงกันบ้าง”

            “ก็ไม่มีอะไรมาก แม่กำลังทำสงครามเย็นกับพ่ออยู่”แม่หัวเราะติดตลกแต่ฟังจากน้ำเสียงคงจะทำจริงๆ

            “โธ่แม่ฮะ อย่าทำเลย ผมไม่อยากจะรู้สึกผิดเพราะผมเป็นต้นเหตุ”

“ได้ แต่ขออีกสักสองสามวันนะให้พ่อเค้านั่งเฉาอยู่คนเดียวไม่มีคนยอมพูดด้วย ดื้อดีนักในเรื่องแบบนี้”

“ใจอ่อนไวๆนะฮะแม่ พ่อเค้าคงเหงาน่าดู ผมคิดถึงแม่นะครับ”

“แม่ก็คิดถึง อยากให้วินกลับมาอยู่บ้านเรา”

“แม่ก็แค่คิดว่าผมหนีไปเที่ยว เหมือนตอนที่ผมไปลำปางไง เดี๋ยวก็กลับ”

“เอางั้นก็ได้ แม่จะคิดว่าลูกหนีไปเที่ยวก็แล้วกัน”

“ฮะแม่ งั้นแค่นี้ก่อนนะฮะ สวัสดีฮะ”

ใหม่มองหน้าผมหลังจากที่คุยโทรศัพท์เสร็จ ยิ้มแล้วมานั่งยีหัวผมเล่นก่อนจะยื่นมือมาจับมือผมแล้วสบสายตาอย่างจริงจัง

“พรุ่งนี้จะกลับแล้วนะ อยู่ได้ใช่ไหม”

“ได้ ราณอยู่ได้”

“ถ้ามีอะไรก็บอกนะ อย่าเก็บไว้คนเดียว”ผมรู้ที่ใหม่พูดก่อนเพราะพรุ่งนี้ผมมีเรียนไปส่งใหม่ที่สนามบินไม่ได้ เราคุยกันจนถึงดึกทั้งในเรื่องเก่าๆและเรื่องใหม่ๆที่ผมจะคิดทำต่อไป

ช่วงนี้ผมงดเจอครอสเพราะว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ผมเข็ดขยาดกับครอสคนปัจจุบัน กลัวว่าจะรับมือไม่ไหว ครอสก็เลยส่งเมลล์มาตัดพ้อต่อว่าและลงท้ายด้วยงอน บอกให้ผมไปง้อเขาด้วยแหละ แต่เรื่องอะไรผมจะไปเพราะมันเสี่ยงต่อการเสียตัวของผมนะสิ

วันนี้ผมไปเยี่ยมเบลล์ อยากไปดูอาการของเธออีกครั้งให้แน่ใจในสิ่งที่ครอสเล่าให้ฟังว่าเธอดีขึ้นแล้ว กระจกใสที่มองเห็นภายในแต่จากภายในไม่สามารถเห็นภายนอกได้นั้นกำลังฉายภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างหน้าต่าง เธอดูสงบขึ้นมาก ใบหน้าระเรื่อสีชมพูไม่ซีดขาวดูสุขภาพดีขึ้น

ผมเคาะประตูก่อนจะเดินเข้าไป เธอมองผมอย่างแปลกใจก่อนจะเชิญให้ผมนั่ง

“เป็นยังไงบ้าง”ผมถามออกไป สบสายตากับเธอที่ร่องรอยความโกรธแค้นดูลดน้อยถอยลงไปมาก

“ก็สบายดี นั่งๆนอนๆ”เบลล์ตอบก่อนจะถามผมกลับ

“วันนี้มาทำไม”

“มาเยี่ยม”จากนั้นผมก็ยื่นขนมที่ผมซื้อให้เธอ ผมลอบหายใจที่เธอรับโดยไม่ปาทิ้งไปเสียก่อน

“ขอบใจ”

ตอนนี้เราเงียบกันครับ ผมอยากมาเยี่ยมแต่ครั้งนี้ผมไม่รู้ว่าจะมาพูดอะไรดี ไม่ได้มีเรื่องเล่าที่อยากจะพูด กลายเป็นว่าเบลล์เป็นฝ่ายชวนคุยแทน

“กับครอสเป็นยังไงบ้าง”

“ไม่ค่อยได้เจอหรอก เพราะมีปัญหากับที่บ้าน”

“บ้านใคร”เบลล์ถามต่อเพราะผมพูดไม่เคลียร์

“ทั้งบ้านวินและบ้านครอส พวกเค้าไม่ยอมรับนะ”ผมพูดเสียงเรียบมองไปทางหน้าต่างบ้าง ผมไม่อยากให้เบลล์มารับรู้ปัญหา กลัวเธอเครียด ทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องของเธอโดยตรงแต่มันก็เกี่ยวกับครอสคนที่เธอรักอยู่ดี

“นั่นสินะ แล้ววินทำยังไง”

“ก็ไม่ทำยังไง วินแค่พิสูจน์ให้พวกเค้าเห็นว่าวินเลือกแล้ว แม้ตอนนี้จะโดนตัดพ่อตัดลูกก็ตาม”ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดทุกอย่างกับเบลล์ เธอมองผมนิ่งๆ ก่อนจะยิ้ม ยิ้มอย่างอ่อนโยนและจริงใจอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

“วินเข้มแข็ง ถ้าเบลล์เข้มแข็งได้เท่าวิน เบลล์คงไม่เป็นแบบนี้”เธอถอนหายใจแล้วยื่นมือมาจับมือผม

            “ตอนนี้เบลล์พอจะมีสติคิดไตร่ตรองอะไรได้แล้ว เบลล์ขอโทษสำหรับที่ผ่านมา เมื่อก่อนเพราะเบลล์คิดว่าตัวเองเจ็บอยู่คนเดียวจนมองไม่เห็นความจริงที่ว่าก็มีคนเจ็บไปกับเบลล์เหมือนกันโดยเฉพาะพ่อและแม่ของเบลล์ทั้งครอสและวินเองก็ด้วย ไม่มีใครมีความสุข”

            “ที่จริงตอนครอสเริ่มเปลี่ยนไป เบลล์ก็รู้สึกได้แต่เบลล์ยังยึดยังรั้งไว้ในตอนที่ครอสเองยังไม่รู้ใจตัวเองจนพวกเรามีปัญหายืดเยื้อกันถึงตอนนี้ ถ้าตอนนั้นเบลล์ใจแข็งหน่อยแล้วเดินจากออกมาเบลล์คงมีความสุขมากกว่านี้”

            “วินก็ขอโทษที่ทำให้เบลล์เจ็บ วินไม่รู้จริงๆว่าครอสมีเบลล์ ถ้ารู้ก็คงไม่เดินเข้ามาในชีวิตครอส”

            “มันคงเป็นโชคชะตาละมั้งที่ให้ครอสเลือกเดินไปหาวินในวินที่วินฟื้นขึ้นมาและบอกว่าวินเป็นแฟน ทั้งที่กับเบลล์ครอสยังไม่เคยพูดเลยสักครั้ง”

            “วิน ถ้าเบลล์ออกจากโรงพยาบาลแล้วเบลล์จะไปเรียนต่อเมืองนอก”เธอบอกเสียงเรียบกระชับมือผมแน่น

            “เพราะฉะนั้นฝากดูแลครอสแทนเบลล์ด้วยนะ”

            “เบลล์เชื่อว่าวินจะทำให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ เหมือนที่วินทำให้เบลล์คิดได้”

            “ขอบใจมากเบลล์ ขอโทษที่ผ่านมาเหมือนกัน ขอบคุณมากจริงๆ”น้ำตาผมไหลออกมาไม่รู้ตัว ผมไม่ได้เศร้าเสียใจแต่อาจจะเป็นน้ำตาของความดีใจก็ได้เพราะอย่างน้อยผมก็ปลดบ่วงรัดตัวผมและครอสได้ ผมไม่เคยโทษเบลล์เพราะผมรู้ว่าเธอก็เจ็บ และผมก็ทำให้เธอเจ็บบัดนี้บ่วงของความรู้สึกผิดที่ผมมีกับเธอได้คลายพันธนาการออกไปแล้ว

            “ขอให้เธอมีความสุขกับชีวิตใหม่นะเบลล์”

            “เช่นกัน วิน”

“มาได้ยังไง…ครอส”ผมพูดออกไปเมื่อเห็นครอสมานั่งอยู่ที่ใต้หอด้วยท่าทางที่สบายๆใส่แว่นตาดำที่ส่งให้ใบหน้านั้นดูมีเสน่ห์จับใจ จนคนในหอต่างพากันเมียงมอง

“คิดถึงเลยมาหา”ครอสทำท่าจะเดินมาโอบเอวผม ผมเลยเดินหนีไปที่ลิฟท์ก่อนที่จะตกเป็นข่าวให้ชาวบ้านแถวนี้ได้เมาท์กัน โดยครอสก็ยักไหล่แล้วเดินมาหาอย่างดูก็รู้ว่าอารมณ์ดี

“ห้องน่ารักดีนะ”ครอสพูดเมื่อเห็นห้องผม จากนั้นก็เดินสำรวจโดยรอบด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทั้งๆที่ในห้องก็ไม่มีอะไรให้น่าสนใจสักนิด

“มีของที่ครอสเคยให้วินด้วย วินรักครอสมากเหมือนกันนะเนี่ย”ครอสยิ้มแล้วเดินมาหอมแก้มผมแล้วดึงผมไปนั่งตกของเขา

“ทำไมถึงมาได้ คนที่บ้านไม่ห้ามแล้วหรอ”ผมถามอย่างสงสัย ตีมือใหญ่ที่กำลังรุ่มร่ามมุดเข้ามาในเสื้อของผม เดี๋ยวนี้พอเห็นว่ายอมเลยเอาใหญ่เชียว

“ก็นะ ได้คืนมาหมดแล้ว ทั้งรถ ทั้งคอนโด อ้อ มือถือด้วย”

“ทำไมเค้าถึงยอมละ”

“เพราะเป็นวินละมั้ง”

“อะไร ไม่เข้าใจเล่ามาดีๆ”

“ครอสเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าเค้านะเห็นแต่ธุรกิจ แน่นอนว่าเค้าไม่ยอมรับเพราะมันส่งผลต่อภาพลักษณ์ ชื่อเสียง เงินทองของเค้า และตอนนั้นเค้าไม่รู้ว่าวินเป็นใครเลยกีดกันเต็มที่ แต่ทีนี้เรื่องมีอยู่ว่า เค้าไปเจรจาธุรกิจกับบริษัทยักษ์ใหญ่บริษัทหนึ่งและทำให้เค้าได้รู้ว่าวินเป็นใคร เค้าก็เลยเปลี่ยนใจ”

“อย่าบอกนะว่าพี่ซัน”

“เปล่ากับพ่อของวินต่างหาก พ่อของวินคุยกับพ่อของครอส แบบเปรยๆนะไม่ได้บอกตรงๆ แต่พ่อของครอสก็เข้าใจที่จะสื่อ ทีนี้พอพ่อของครอสเห็นประโยชน์เลยตะครุบเหยื่อที่พ่อของวินหยิบยื่นมาให้ เรียกว่าติดเบ็ดอย่างเต็มใจ”

“พ่อเนี่ยนะ แต่เดี๋ยวก่อน อย่างนี้ก็หมายความว่าพ่อของครอสยอมรับวินเพราะบ้านวินมีผลประโยชน์ให้อย่างนั้นหรอ”ผมเหวใส่ครอส

“ครอสรู้ว่ามันไม่น่าดีใจหรอก แต่เพราะเค้าเป็นแบบนั้นวิธีนี้จึงเร็วที่สุด ซึ่งครอสก็ไม่คิดเหมือนกันว่าพ่อของวินจะยอมช่วย แต่พ่อของวินก็ฉลาดนะ รู้ไหมว่าผลประโยชน์ที่เสียไปบริษัทวินจะได้คืนมาตอนไหน”

“ตอนไหนละ”

“ก็ตอนครอสขึ้นไปบริหารนะสิ ทุกอย่างต้องใช้คืน”

ผมทำหน้าอึ้งๆดูครอสจะมองการณ์ไกลกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ ทั้งที่ยังเป็นเพียงแค่เด็กวัยรุ่นแท้ๆ

“วินมีลูกให้ครอสไม่ได้ ทำไมเค้าถึงยอมละ”ผมถามถึงประเด็นนี้สำหรับบ้านผมมีทั้งที่ซันกับพี่มูนที่จะสามารถสืบทอดทายาสให้ได้ แต่สำหรับครอสผมจำได้ว่ามีครอสเป็นลูกเพียงคนเดียว

“นั่นสิ ครอสลืมบอกวินไป แม่ครอสท้องนะ ทั้งที่อายุเยอะแล้วแท้ๆ ไม่รู้ว่าเพราะครอสเป็นแบบนี้เค้าถึงมาเกิดหรือเปล่า แต่ไปตรวจแล้วว่าเป็นเด็กผู้ชาย พ่อก็เลยยอม เหมือนปาฏิหาริย์เลยใช่ไหม”

“ก็ต่อไปนี้ครอสก็ต้องไปเรียนรู้งานจากเค้าแล้วขึ้นแท่นไปเป็นผู้บริหารจนกว่าน้องคนนี้จะมารับช่วงต่อได้ แฮปปี้ไหม”

“บทจะง่ายก็ง่ายเนอะ”ผมพูดเปรยๆ

“ผิดแล้วเพราะวินทำให้คนอื่นยอมรับได้ต่างหาก ทุกอย่างจึงผ่านไปได้”

“ครอสวินอยากกลับบ้าน อยากกลับไปกราบพ่อ”ผมเขย่าแขนครอส อยากกลับไปขอบคุณเค้าที่ยอมช่วยเหลือยอมเห็นใจ ทั้งๆที่ตอนแรกพ่อบอกว่าจะไม่ยอมรับ อยากให้พิสูจน์แต่กลับกลายเป็นว่าสุดท้ายพ่อก็ทำให้ผมมีความสุข

“ไปสิ ครอสก็อยากไปกราบขอบคุณท่านเหมือนกัน”

ครอสขับรถพาผมมาที่บ้าน เหมือนจะรู้พอผมเข้ามาที่บ้านทุกคนก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาไม่มีวี่แววความเครียดหรือเศร้าเสียใจเหมือนครั้งก่อน ดูๆไปผมก็ออกมาจากบ้านได้เพียงสามสัปดาห์เท่านั้นเอง ยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำไป

ผมเดินเข้าไปหาพ่อคนที่นั่งหน้านิ่งตรงโซฟาตัวใหญ่ตรงกลาง ทุกคนต่างมองผมอย่างลุ้นๆจากนั้นผมก็นั่งลงข้างๆแล้วกอดเอวพ่อยื่นหน้าไปหอมแก้มพ่อเบาๆ

“ขอบคุณฮะพ่อที่ทำเพื่อผม”

“ทำอะไร ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”คนเป็นพ่อก็ยังปากแข็งแต่ผมเห็นแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังกลั้นยิ้มที่ผมเข้ามาอ้อน

“พ่อไปคุยกับพ่อของครอสใช่ไหมละฮะ อย่าโกหกนะ”ผมพูดแล้วเปลี่ยนมากอดแขนพ่อแทน แม่ที่เดินมานั่งข้างๆพ่อก็ตีไหล่พ่อจนเสียงดัง

“อย่าเก็กให้มาก ดีใจที่ลูกมาก็บอก นานๆทีวินถึงจะอ้อน ยิ้มๆไปเถอะไม่ต้องกลั้นไว้หรอกคุณ”แม่แซวพ่อแล้วกวักผมให้เข้าไปหาแล้วกอดผมแนบอกลูบหัวผมเบาๆเหมือนเป็นเด็กเล็กๆ

“ครอสมานี่สิ”ผมกวักมือเรียกครอสที่ยืนอยู่เหมือนไม่รู้จะเอาตัวเองไปทิ้งไว้ไหน ครอสเดินมาหาพร้อมพวงมาลัยเหมือนกับที่ผมเคยถือมาไหว้วันนั้น จากนั้นผมก็ลงไปนั่งกับพื้นเคียงคู่กับครอสและกราบเท้าของพ่อและแม่

“วินกับครอสมาขอขมาที่ทำให้พ่อกับแม่ทุกข์ใจและมาขอบคุณที่ช่วยเหลือพวกเรา”ผมพูดก่อน

“ผมมากราบขอโทษที่ทำให้เกิดเรื่องยุ่งๆ ทำให้วินต้องเจ็บและทำให้ทุกคนที่นี่ต้องเดือดร้อนไปด้วย ขอโทษครับ”ครอสก้มลงไปกราบที่พื้นอีกครั้ง ผมมองไปที่พี่ซันและพี่มูนที่นั่งกันอยู่คนละฝากของโซฟารู้สึกสายตาของคนทั้งคู่กำลังคิดอะไรอยู่อย่างนั้นแหละ

“พอแล้ว ไม่ต้องกราบแล้วละ”พ่อดันหัวครอสให้เงยขึ้นแล้วลูบหัวเบาๆเหมือนเอ็นดู

“ที่ลุงทำก็เพราะอยากให้วินมีความสุขเพราะฉะนั้นช่วยรับปากมาได้ไหมว่าจะไม่ทำให้ลูกชายของลุงต้องเสียใจอีก”

“ครับ ผมสัญญาด้วยทุกสิ่งที่ผมมี”

“ดี จงจำไว้ถ้าผิดสัญญา คงไม่ต้องบอกว่าจะเป็นยังไงนะ”พ่อผมขู่ ผมเหลือบมองครอสว่าจะกลัวตามคำขู่หรือเปล่า แต่ครอสก็มองตอบพ่อของผมด้วยสายตาที่แน่วแน่และมั่นคง

“เอาละ...สอบผ่าน...เรียกว่าพ่อได้”

“เรียกแม่ได้เหมือนกันจ้า”

ผมยิ้มออกแล้วบอกให้ครอสยื่นพวงมาลัยให้พ่อส่วนผมยื่นให้แม่ จากนั้นเสียงหัวเราะเสียงพูดคุยอย่างมีความสุขก็ลอยตามอากาศมาทำให้คนรับใช้ในบ้านที่พลอยได้ยินยิ้มตามไปด้วย

“ครอส เดี๋ยวตามฉันมาหลังบ้านนะ”ซันกระซิบบอกว่าที่น้องเขยในจังหวะที่น้องชายของตนเข้าไปคุยกับพ่อในห้องทำงาน อันที่จริง วินกับพ่อก็ไม่ต้องคุยอะไรกันอีกก็ด้วยเพราะไหนๆเรื่องก็จบลงด้วยดี แต่เขาก็อยากจะรับน้องเขยคนนี้เสียหน่อยเลยขอให้พ่อช่วยดึงตัวน้องชายคนดีไปเสียหน่อย

ครอสเดินตามซันพี่ชายของวินออกมาอย่างเสียวสันหลัง ความรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองต้องโดนอะไรแน่แต่ก็เดินไปอย่างเต็มใจเพราะทำน้องชายของสองคนนี้เสียใจมาก็มาก ถึงเวลาที่ต้องชดใช้ความผิดเสียที

เมื่อถึงสวนหลังบ้านซันก็หันหลังกลับมาแล้วต่อยเข้าที่ท้องของครอสจนตัวงอและทรุดลงพื้นเพราะไม่ได้ตั้งตัวจึงไม่ได้เกร็งหน้าท้องไว้แถมหมัดที่ได้รับน้ำหนักและความแรงก็เยอะมากเหมือนจงใจใส่มาไม่ยั้ง

“นี่คือสิ่งที่นายทำให้น้องของฉันต้องเสียใจ ร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่จริงฉันก็อยากทำมากกว่านี้แต่กลัววินจะรู้ เพราะฉะนั้นตอนกลับเข้ามาในบ้านอย่าสำออยละ”ซันพูดแล้วก็ยืนมองครอสที่นั่งทรุดอยู่ นี่เป็นอีกตัวตนหนึ่งที่วินไม่เคยรู้และแน่นอนซันก็ไม่คิดจะบอก

“ที่ผ่านมาที่ฉันไม่ทำอะไรนายเพราะวินหรอกนะ แต่ตอนนี้ฐานะนายเปลี่ยนไป ถ้า       วินต้องเสียใจเพราะนายอีกครั้งเดียว จะไม่มีคำว่าปราณี”ซันพูดเสียงเหี้ยมประหนึ่งซาตานที่กำลังตัดสินคดีของความตายแล้วก็เดินจากไปโดยทิ้งครอสไว้ที่เดิม

“ยินดีต้อนรับคุณน้องเขย”

“เจ็บรึเปล่า”พอซันเดินจากไปเสียงหนึ่งก็เข้ามาประหนึ่งนัดหมายไว้แล้ว มูนเดินมาจับไหล่ครอสไว้

“ถึงฉันจะไม่ได้รู้เรื่องทั้งหมดเท่าซัน แต่ขอให้รู้ไว้ว่าอย่ามารังแกน้องชายสุดที่รักของพวกเราอีก”มูนกดไหล่ของครอสไว้ด้วยแรงที่มีจนครอสต้องกดฟันที่จะไม่ร้องออกมา

“ดูแลวินให้ดี”

เมื่อมูนเดินไปครอสถึงกับต้องถอนหายใจหนักๆกับความรักของพี่ชายบ้านนี้ ก่อนจะดึงชายแขนเสื้อให้ล่นลงเพื่อดูซึ่งปรากฏว่าเป็นรอยแดงรูปมือเลยทีเดียว ส่วนตรงหน้าท้องก็ช้ำมาก จากนั้นก็พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าบ้านอย่างอดบ่นไม่ได้

“แรงควายกันจริงๆ”

“เอาวะ...เพื่อเมียเจ็บแค่นี้ก็ยอม”