“ท่านพี่ตรงนั้นไม่เอานะ”
ตรงนั้นของเรนโชคือบริเวณระหว่างขาของตัวเองที่พยายามบีบให้ติดกันแต่เพราะโดนมัดทั้งแขนขาจึงได้แต่ปล่อยให้มาเอลใช้ปลายขนอ่อนสะบัดไล่ตรงช่วงกลางลำตัวไปจนถึงสะโพกมน
“ปล่อยตัวตามสบายสิเด็กน้อย”
“ก็มันจักกะจี้”แล้วมันก็เสียวด้วย แต่คำหลังเรนโชไม่พูดออกไปเพราะรู้ว่ายังไงร่างกายตัวเองก็เป็นคำตอบได้ดีกว่าเพราะตอนนี้ส่วนอ่อนไหวได้ตั้งชันขึ้นมาแล้ว
“สวย”เมื่อชมจบ
มาเอลก็หยิบกระดาษออกมาเหมือนจะวาดภาพเรนโชที่กำลังตื่นตัว พอโดนสายตาจับจ้องร่างกายก็ร้อนไม่ได้หดตัวดั่งใจคิด
ทั้งทั้งที่คิดว่าไม่ได้ถูกสัมผัสแล้วแท้
“นิ่งๆไว้
แล้วจะปล่อยให้ไปเที่ยวเล่นกับมิวมิว”เมื่อมีรางวัลมาล่อ
เรนโชก็นิ่งอยู่กับท่าเดิมปล่อยให้มาเอลใช้ร่างตัวเองเป็นแบบ
และบางครั้งก็ใช้นิ้วลูบไล้ไปตามช่วงแขนขาและตัวเพื่อวัดขนาด แต่สัมผัสแผ่วเบามันทำให้เรนโชอยากจะปลดปล่อยตัวเอง
“ท่านพี่”เรนโชอ้อนเสียงหวาน
“จะเสร็จแล้วเด็กน้อย”มาเอลบอก และไม่นานมาเอลก็วางดินสอลง จากนั้นก็แกะเชือกที่มัดเรนโชออก
“อยากเห็นรูปตัวเองไหม”มาเอลถามกำรอบตัวเรนโชไว้
“ดูท่าตอนนี้อยากจะได้อย่างอื่นแทนสินะ”เรนโชพยักหน้าน้อยๆ มาเอลยกเรนโชขึ้นให้สะโพกมนอยู่เหนือริมฝีปากร้อน
จากนั้นก็ส่งลิ้นร้อนของตัวเองวาดผ่านส่วนอ่อนไหวน้อยๆก่อนจะตวัดเลียไปทั่วสะโพกมนจนเยิ้มฉ่ำ
เรนโชครางแผ่วปล่อยให้ลิ้นร้อนแกร่งตวัดลิ้นชิมรสชาติตัวเองจนแทบจะกลืนกินเรนโชไปทั่งตัว
และไม่รู้ว่าตัวเล็กลงด้วยหรืออย่างไร ไม่นานเรนโชก็กระตุกเกร็งไปไวกว่าทุกที
น้ำหวานสีขาวขุ่นพุ่งออกมาโดยที่มาเอลก็กวาดเลียไล้ไปจนหมด
“หวานเหมือนเดิม”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น