S love ตอนที่ 9 End

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาสองสัปดาห์แล้ว สำหรับเรื่องเบลล์ ครอสไม่ต้องไปหาเธอแล้วเพราะเธอเข้มแข็งขึ้นและอยากจะตัดใจอย่างเด็ดขาด การไม่เห็นหน้าครอสจึงเป็นทางเลือกที่เธอเลือก สำหรับผมทุกอย่างดีขึ้นมากแม้ผมจะยังไม่ได้เข้าไปหาครอบครัวของครอส แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้เข้ามายุ่งอะไรระหว่างผมกับครอส ยกเว้นอย่างเดียวคือครอสที่ต้องทำงานหนักขึ้น

วันนี้ผมกลับมานอนหอ ถึงแม้จะเข้าใจกันดีแล้วแต่ผมก็ยังไปๆกลับๆระหว่างหอกับบ้านอยู่เพราะหออยู่ใกล้มหาวิทยาลัยมากกว่าและครอสก็เดินทางมารับสะดวกด้วย ถ้านับเหตุการณ์ที่เรามีอะไรกันอย่างแสนระทึกในซอกก็รวมหนึ่งเดือนได้ซึ่งดูท่าครอสจะเริ่มอดทนไม่ไหวจึงเล่นขนเสื้อผ้ามานอนกับผมอย่างหาข้อปฏิเสธไม่ได้อย่างทุกที 

ในสัปดาห์แรกที่คืนดีกับครอบครัวผมกลับไปนอนบ้านแล้วครอสก็กลับไปนอนบ้านตัวเองด้วยเช่นกันอย่างไม่เกี่ยงงอน พอเข้าสัปดาห์ที่สองผมกลับมานอนหอแต่ผมไม่ยอมให้ครอสขึ้นห้องแต่ครอสก็ไม่ได้โมหาแต่อย่างใด แต่พอสิ้นสัปดาห์เท่านั้นกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกตั้งวางไว้ที่หน้าห้องกับเจ้าของที่ทำเป็นหมาน้อยเศร้าถูกเจ้าของทิ้งจนอดที่จะเปิดประตูต้อนรับไม่ได้

“ครอสเหงา”ครอสทำปากยู่หน้าบูดบึ้งนั่งตรงขอบเตียงโดยกอดเอวผมที่กำลังยืนอยู่ไว้แน่น และไม่พอยังเอาหน้ามาซุกตรงท้องน้อยพานจักกระจี้เมื่อสัมผัสถึงลงหายใจร้อนแผ่วๆ

“เหงาอะไร คุยกันทุกวัน”

“เหงาสิ ไม่มีวินให้กอดสักวัน”

“เดี๋ยวนี้ทะลึ่งนะ”

“พูดความจริงต่างหาก”อีกฝ่ายแย้ง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

“ครอสรู้นะ พรุ่งนี้วินไม่มีเรียน”

“แล้วเกี่ยวอะไร”

“ก็หมายความว่าครอสจัดหนักได้ไง ฮู้ ไม่เห็นต้องถาม”ครอสกระชับกอดเอวผมแน่นขึ้น ส่วนมือก็ซุกซนขยับไปบีบสะโพกกลม

“แล้วถ้าวินไม่ให้ละ”ผมลองพูดเสียงแข็งใส่

“ไม่ได้หรอ ครอสอยากกอดวินแทบแย่ ไม่สงสารครอสหรอ”ครอสช้อนตามามองผมจากนั้นยังไม่พอคว้ามือเล็กของผมไปสัมผัสส่วนกลางลำตัวของเขาที่ตื่นแล้ว

“ลามก”

“ก็อยู่กับเมียนี่นา จะให้เหี่ยวได้ยังไง”

“ครอส”ผมเหวใส่ พอครอสเรียกผมด้วยคำนี้ทีไรผมทั้งโมโหและเขินอายทุกที

“นะ นิดนึงก็ยังดี”ครอสอ้อนผม

“’งั้นนิดเดียวนะ”

.

“อื้อ อะ ครอสไหนว่านิดเดียวไง”ผมต่อว่าเพราะนี่เป็นรอบที่สามแล้ว ครอสเอาขาเรียวของผมพาดไว้ที่บ่าแกร่งของเขาทั้งสองข้างก่อนจะสอดหมอนไว้ใต้สะโพกของผมเพื่อช่วยรองรับตัว ซึ่งแน่นอนท่านี้ทำให้ผมกับเขาใกล้ชิดกันอย่างแนบแน่น และทุกครั้งที่ครอสสอดใส่ก็ลึกยิ่งกว่าครั้งไหน

“เสียวไหม เมีย”ครอสถามตาเป็นประกายทุกครั้งเมื่อเห็นผมส่งสายตาแวววับไปให้ โรคจิตจริงๆ

“ซี๊ด ยิ่งโกรธยิ่งรัดนะเนี่ย”ครอสครางออกมาในลำคอ ผมที่ไม่อยากทนฟังอีกฝ่ายพูดจึงโน้มคอครอสลงมาเพื่อปิดปากของอีกฝ่าย กลีบปากนุ่มของผมแนบชิดกับริมฝีปากซีดของอีกฝ่ายแล้วเป็นผมที่รุกเข้าใส่แต่อีกฝ่ายก็ตอบกลับด้วยความยินดี ครอสจูบกลับอย่างหื่นกระหายด้านล่างก็ยังสอดใส่เต็มแรงเหมือนจะเก็บกดมานานเต็มที ลิ้นร้อนของเราพัวพันแลกเปลี่ยนหยดน้ำหวานบดเบียดอย่างไม่ยอมกันเลยทีเดียว

ความเย็นจากแอร์ในห้องไม่ช่วยอะไรเมื่ออุณหภูมิของสองร่างยิ่งร้อนเพิ่มพูน ผมมองใบหน้าครอสที่มีหยดเหงื่อผุดประปราย มันดูเซ็กซี่และเร้าใจ ทำให้มือของผมขยับไปมาอย่างซุกซนขยับไปมาตรงแผงอกและหน้าท้องแกร่ง

“มองแบบนี้ไม่จบแค่รอบนี้หรอกนะ”ครอสก้มลงมาหอมแก้มผม

“มองแบบไหนละ อื้ม อะ”

“ก็แบบที่อยากจะกินครอสนะ”

“อื้อ อะ อา...หลงตัวเอง”

“ก็มีดีให้น่าหลงนี่นา หรือไม่จริงครับเมีย”

“อ๊า อา ครอสไม่ไหวแล้ว”เมื่อผมบอกแบบนั้นครอสจึงเร่งจังหวะสอดใส่เพื่อให้เราไปพร้อมกัน ผมจิกกับแผ่นหลังหนาเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ไม่รู้ว่าทำให้ครอสเจ็บหรือเปล่าแต่ตอนนี้ผมรู้สึกดีจนจะตายให้ได้

“ครอสรักวินนะ”

“อื้อ วินก็รักครอส”

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอนาคตของผมจะเป็นเช่นไร ผมไม่รู้ว่าต่อไปผมกับครอสยังจะจับมือเดินเคียงข้างกันอยู่ไหม แต่ในเมื่อผมเลือกแล้ว เลือกเดินตามทางของหัวใจ ผมก็จะยอมรับผลของมัน

“คิดอะไรอยู่”เสียงของคนตัวโตข้างตัวผมเอ่ยถาม เขาเอามือเท้าหัวตัวเองเอียงหน้ามามองผมแล้วใช่นิ้วชี้เล่นพันเล่นกับเส้นผมนุ่ม

“คิดถึงอนาคตต่อไป”

“คิดอะไรมากแค่อยู่ข้างๆครอสทุกวันก็พอ”ครอสก้มลงมาจูบหน้าผากผมอย่างแผ่วเบา

“3 ปีที่ผ่านมายังพิสูจน์มาพอหรอ ว่าครอสรักแค่วินเท่านั้น ต้องการแค่วินเท่านั้น”จบประโยคครอสก็ขึ้นคร่อมผมด้วยสายตาหื่นๆ ผมไม่ได้หมายความถึงเรื่องแบบนี้สักหน่อย

ตั้งแต่ที่ครอสโตขึ้นความเจ้าเล่ห์ก็มีมากขึ้น จนผมที่มีวิญญาณแก่กว่ายังตามไม่ทัน สรรหาทุกวิธีทางที่ให้ผมยอมจนตอนนี้ห้ามยังไงก็ไม่ค่อยฟัง หื่นได้หื่นดี แถมหน้าด้านสะบัดยามอยู่ด้วยกันแถมชอบใช้ใบหน้าอ้อนๆเป็นฉากกำบัง จนผมยังนึกถึงตัวตนของครอสแรกๆไม่ค่อยออกว่าเขาเป็นยังไง

            อ้อ และที่สำคัญหึงโหดสุดๆ ร่างกายของวินยิ่งโตยิ่งสวย ผมก็ไม่ค่อยได้บำรุงอะไรหรือแต่งตัวอะไรให้มีจุดเด่นอะไรมากแต่ก็รู้สึกตัวเองเหมือนกันว่ามีออร่าดึงดูดคนให้เขามาหาโดยเฉพาะผู้ชาย จนครอสแทบจะกลายร่างเป็นซาตานกลางมหาวิทยาลัย แถมวันนั้นก็โดน ครอสจับมาลงโทษ อายแทบแย่

            และตอนนี้ผมกับครอบครัวของครอสเราเข้ากันได้และไม่รู้เพราะน้องไคน์รึเปล่าจึงทำให้พ่อและแม่ของครอส เอ่อ...เรียกว่ามีความเป็นพ่อแม่มากขึ้น ใส่ใจครอสยิ่งขึ้น ผมคิดว่า...ความน่ารักความบริสุทธ์ของเด็กช่วยชำระจิตใจของคน

            ส่วนครอบครัวของผมที่ลำปางนะหรอ ทุกคนยังมีความสุขและแข็งแรงดี ผมก็แอบเสียใจอยู่นะที่มีหลานให้พวกท่านไม่ได้ ส่วนใหม่นะหรอป่านนี้ก็ยังไม่แต่งงานและไม่คิดแต่งด้วย ก็แก่แล้วนี่เนอะ อย่าไปบอกเธอละไม่งั้นผมโดนแน่ๆ ตอนนี้ผมจะจบแล้วกำลังคิดว่าถ้าจบแล้วผมจะกลับไปลำปาง อยากใช้เวลากับพวกท่าน ต้องคิดหาข้ออ้างอีกแล้ว

            ส่วนครอบครัวของวินก็ของผมด้วยนั่นแหละ เราก็ใช้ชีวิตเป็นปกติดี พี่มูนเรียนจบกลับมาช่วยพี่ซันทำงานแล้วอ้อมีแฟนแล้วสวยมากเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นด้วย เรียกว่าข้ามหน้าข้ามตาพี่ชายคนโตของเราเลยทีเดียวที่ยังไม่มีใครและผมก็ไม่กล้าถามพี่ซันด้วยว่าทำไมถึงยังไม่มีใคร กลัวคำตอบจะเข้าตัวเอง ส่วนพ่อกับแม่พอวางมือให้ลูกๆทำ ตอนนี้ก็ไปเที่ยวสุดสวีทที่ยุโรปอย่างสบายใจ เห็นแล้วอยากไปเที่ยวด้วยเลย

            “นี่ครอสรักวินใช่ไหม”ผมโอบคอของอีกฝ่ายแล้วจูบปลายคางของเขาเบาๆ

            “รักมาก อ้อนแบบนี้จะเอาอะไร”

            “ถ้าจบแล้ววินไปอยู่ลำปางสักพักนะ”

            ครอสหน้าบึ้งแบบไม่สบอารมณ์ทันที ผมรู้เพราะตั้งแต่ปีหนึ่งเราก็อยู่ด้วยกันตลอด หรือไม่ก็จากกันไม่กี่วันเพราะต่างฝ่ายต่างอยู่บ้านตนเอง แต่ครอสคงรู้ว่าถ้าผมพูดแบบนี้ผมจะไปอยู่ยาวแล้วทิ้งเค้าให้เฉาอยู่กรุงเทพคนเดียว

            “ครอสไม่เข้าใจทำไมวินรักครอบครัวนั้นมาก ถึงจะเป็นญาติก็เถอะ”จำกันได้ไหมครับ ผมเคยโกหกว่าครอบครัวของผมเป็นญาติตอนไปลำปางครั้งแรกผมเงียบก่อนจะกอดครอสแน่น น่าจะถึงเวลาบอกความจริงแล้ว

            “งั้นวินมีนิทานเรื่องหนึ่งจะเล่าให้ครอสฟัง ถ้าจบแล้วครอสจะเลิกกับวินก็ได้นะ”ผมบอกเสียงเรียบแต่ใจนั้นสั่นกระตุกจนน่ากลัว

            “ไหนพูดมาสิ หวังว่าคงไม่ใช่นิทานบอกว่าเจ้าหญิงแอบมีชู้ที่ลำปางหรอกนะ จึงอยากไปนัก”ครอสพูดเสียงเหี้ยมตวัดมองผมอย่างน่ากลัว แววตาบอกว่าถ้าเรื่องไม่เข้าหูผมตายคาเตียงแน่ๆ

            “ใช่ที่ไหนเล่า ก็อยู่ด้วยกันตลอด”ผมอ้อนให้ครอสคลายกังวลทั้งทั้งที่ผมกังวลกว่าอีก

            “จะเล่าแล้วนะ เรื่องนี้เริ่มต้นจาก เด็กหนุ่มชื่อราณ...”

            “จบแล้วละ”ผมพูดเสียงแผ่วใจเต้นแรงแต่น้ำตารู้สึกอยากจะรินไหลอย่างบอกไม่ถูก ผมเห็นแววตาสับสนของครอส ผมผลักครอสที่คร่อมตัวผมอยู่โดยอีกฝ่ายก็ยอมลงไปอย่างง่ายดายยิ่งทำให้ผมใจเสีย แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า อารมณ์นี้ผมอยากกลับบ้านเพื่อให้เวลาตัวเองและครอสในการคิด

            “จะไปไหน”ครอสเท้าแขนไว้กับตู้เสื้อผ้ากักขังผมไว้ใต้เงาใหญ่ พอผมจะหลบตัวหนี ครอสก็กระชับผมกอดแน่นจนแทบจะรัดร่างเหมือนงูกำลังจะกินเหยื่อ

            “กลับบ้าน”

            “กลับทำไม”เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู

            “ก็...ให้เวลาครอสได้คิด”

            “ไม่เห็นต้องคิด”ครอสจับผมหันมาหาเข้า แล้วก้มหน้าประทับตราร้อนที่หน้าผากอย่างนุ่มนวลไม่ล่วงเกินไปกว่านั้นจากนั้นก็ดันหน้าของผมขึ้นเพื่อให้เรามองนัยน์ตาของกันและกัน

            “ครอสรักวิน รักที่ตัวตนของวิน ถ้าไม่ใช่วินคนนี้ครอสก็ไม่เอาและถ้าวินจากไปเป็นคนอื่น ครอสก็จะรู้และจะตามหาทันทีและครอสก็เชื่อว่าวินก็จะกลับมาหาครอสเหมือนกัน”

“แววตาของคนที่รักครอสอย่างจริงใจนะ มีแค่แววตาของคนคนนี้คนเดียว”

“ไม่ว่าวินจะเป็นใคร ครอสก็รัก”

“ขอบคุณนะ วินก็รักครอส”ผมร้องไห้ซุกอกครอส เรื่องนี้ฝังอยู่ในจิตใจของผมมาหลายปี ผมไม่อยากจะปิดบังคนที่รักที่สุดอยากจะบอกครอสที่สุด

“ร้องไห้โฮแบบนี้ งั้นวันนี้ปะป๋าครอสจะปลอบให้ทั้งคืนยันเช้าเลย...ดีไหม”

ผมทุบไหล่ครอสเห็นผมเป็นแบบนี้ยังล้อเล่นอีก แต่ก็ทำให้ผมยิ้มออกแล้วยืดตัวไปจูบ ครอสโดยครอสก็จูบกลับอย่างเร่าร้อนแต่อ่อนโยน

“วันนี้วินเริ่มก่อนครอสคงฟินน่าดู”ครอสพูดขึ้นหลังจากเราถอนจูบกันอย่างอ้อยอิ่งทำเอาอารมณ์หวานๆที่กำลัวจะมีมลายหายไปทันที

            “ครอสบ้า คนหื่น ลามก ปากเสีย”

            “แต่ครอสก็เป็นคนที่วินเลือกแล้ว เลือกจากหัวใจใช่ไหมละ”

            “อื้อ ครอสเป็นคนที่วินเลือกแล้ว เลือกโดยใช้หัวใจนำทาง”

           

FIN