ํํYaoi Online (ตอนที่ 15)

              “อ้าขาให้กว้างๆแล้วช่วยตัวเองให้ฉันดูหน่อย”ฮันสั่งซึ่งเรนโชก็ยอมทำอย่างช่วยไม่ได้ สองมือน้อยค่อยๆประคองส่วนอ่อนไหวของตัวเองแล้วจับชักขึ้นลงโดยพยายามคิดถึงเรื่องลามกเพื่อที่จะเกิดอารมณ์ แต่ก็ทำได้ยากโดยไม่มีใครมากระตุ้นแต่เมื่อปลายนิ้วร้อนของฮันเริ่มไกล่เกลี่ยลากไล้ไปตามเนื้อผิวนุ่ม ประสาทสัมผัสก็เริ่มเร่งเร้าสร้างความร้อนตามเส้นทางที่ถูกสัมผัสผ่านก่อนจะไหลลงไปรวมตัวกันที่ส่วนกลางลำตัว

            “ไม่ได้เรื่อง”ฮันนกระซิบบอกที่ข้างหูแล้วเอามือตัวเองทับมือของเรนโชแล้วเป็นคนนำทางเอง เรนโชสะกดเสียงครางเมื่อความร้อนจากฝ่ามือใหญ่โอบอุ้มทุกสิ่งเอาไว้ ส่วนอ่อนไหวที่โดนกระตุ้นมาก่อนแล้วก็ตื่นได้อย่างง่ายกายอีกครั้งและทำท่าว่าจะไปโดยเร็วแบบไม่รั้งรอ

            ยิ่งฮันเร่งมือตัวเรนโชก็สั่นไหวจนทำให้กิ่งไม้สั่นไหวไปด้วย เรนโชทั้งกลัวกิ่งไม้จะหักเพราะรับน้ำหนักทั้งสองคน  ทั้งรู้สึกดีที่กำลังจะได้ปลดปล่อยเนื่องจากอั้นค้างมานาน แต่ดูเหมือนฮันไม่ยี่ระถ้าจะเกิดอะไรขึ้น

            “อืม อ๊า”หยาดน้ำสีขาวสาดกระจายเต็มฝ่ามือของเรนโชและเลอะไปโดนมือของฮันที่ครอบล้อมอยู่ด้วย

            “หึ ก็แค่นี้”ฮันตวัดมือดึงชุดของเรนโชออกหมดจากที่เหลือเพียงน้อยนิดปกปิดร่างกายก็ไม่เหลือเลย ฮันทำท่าจะทิ้งชุดของเรนโชให้ลอยไปตามลมแต่เรนโชก็คว้าไว้เสียก่อน

            “อย่า ผมขอเก็บไว้”เรนโชดึงชายผ้าไว้แม้มันจะขาดวิ่นจนใส่ไม่ได้แต่เรนโชก็อยากจะเก็บไว้เป็นที่ระลึกหรือก็จะซ่อมมันมาใหม่อีกครั้งเพราะถ้านายท่านราฟาเจอเศษผ้านี่ นายท่านต้องเสียใจแน่

            เรนโชทำสีหน้าจริงจังจนฮันยอมปล่อยมือให้อีกฝ่ายเก็บเข้าไปในแหวน เรนโชยิ้มเศร้าๆไม่ได้เขินอายที่ต้องเปลือยกายต่อหน้าฮัน

            “ของใคร”ฮันถามเหมือนเพิ่งรู้สึกตัวว่าชุดนี้มีความหมายกับเรนโช

            “นายท่านราฟา”เรนโชตอบเสียงอ่อยๆ

“หึ อย่างพี่ราฟาไม่สนใจขนาดนั้นหรอกว่าของที่ให้ไปใครจะเอาไปใช้ยังไง”ฮันบอกเสียงขึ้นจมูกเหมือนหมั่นไส้เรนโช

“นั่นมันเรื่องของผม ถึงนายท่านราฟาจะไม่สนใจแต่ผมก็อยากเก็บไว้ให้ดี ไม่ใช่ให้คนอย่างคุณมาฉีกทิ้ง”เรนโชตอบอย่างมีน้ำโหกลับมาอีกครั้ง กับฮันนี่คุยอารมณ์เย็นได้ไม่ถึง 5 นาทีก็พาอารมณ์เดือดกลับมาอีกแล้ว

“ทำไมคนอย่างฉันทำไม”ฮันตวัดเรนโชให้หันกลับไปมองอย่างแรง

“มันเลว มันร้ายมากใช่ไหม”

“ใช่”เรนโชสวนกลับไปแม้มันจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมดแต่ปากก็พลั้งเผลอพูดไปแล้วทำเอาฮันเลือดขึ้นหน้าควันออกหู...โกรธจริง

เมื่อฮันโกรธความรุนแรงก็เริ่มปรากฏ ฮันบีบเนื้อแขนของเรนโชจนเป็นจ้ำบังคับให้เรนโชหยัดตัวขึ้นเพื่อที่ตนเองจะปัดชายชุดออกเผยให้เห็นแท่งร้อนอันแข็งแกร่งที่ผงาดสัมผัสกับบั้นท้ายของเรนโช

            “โอ้ย ฮันอย่า ผมเจ็บ”เรนโชร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายพยายามจะสอดใส่เข้ามาโดยยังไม่ได้เตรียมการใดๆ จะขยับตัวมากก็ไม่ได้เพราะกลัวกิ่งไม้จะหัก จะหนีก็ไม่ได้ทำได้แต่เพียงกลั้นสะอื้นจนตัวโยนเมื่อช่องทางด้านหลังเริ่มฉีกขาดจากการพยายามยัดเยียดเข้ามาของฮัน

            แม้จะโดนมาก่อนจากนายท่านคาออสซึ่งก็เพิ่งผ่านไปไม่ถึงวันดีนัก ช่องทางก็ยังมีร่องรอยร้าวระบมอยู่แถมมาเจอแบบนี้อีก เรนโชจึงรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งกาย

            “เลือดนี่ เหมือนเพิ่งได้เปิดซิงนายเลยว่าไหม”ฮันกระซิบเสียงเหี้ยมมองดูเลือดแดงสดที่หลั่งไหลเลอะเปรอะชุดตัวเองแต่ก็ดุนดันแก่นกายจนมิดด้ามก่อนจะทิ้งแช่เอาไว้ในกายเล็กที่บีบรัดแน่นเนื่องจากความเจ็บ

            “รัดแน่นแบบนี้นี่เอง ไม่ว่าใครก็เลยต่างติดใจ”เรนโชเม้มปากแน่นอยากเถียงกลับว่าเพิ่งเจอฮันเป็นคนที่สองเอง จะเอาใครมาให้ติดใจอะไรนักหนา

            “ขยับสิ”ฮันสั่งเรนโช ด้านเรนโชก็พยายามทำแต่เพราะมีแต่ความเจ็บร่างกายจึงไม่จำยอมรับ ฮันจึงก้มหน้าลงไล้เลียติ่งหูแทรกซอนเข้าไปภายในจุดรวมเส้นประสาทสัมผัสปลุกเร้าอารมณ์ของเรนโชขึ้นมาอีกครั้ง

            จากนั้นก็ใช้สองมือจับเอวบางให้โยกโยนไปตามแรง กิ่งไม้ที่ต้องรับน้ำหนักถึงสองคนก็สั่นขึ้นลงตามเช่นกัน เรนโชเริ่มดีขึ้นตามลำดับแม้จะต้องจิกเล็บกับต้นขาของตัวเองเพื่อระบายอารมณ์ไปส่วนอื่นบ้าง มันทั้งเจ็บทั้งเสียวแปรบเพราะฮันเหมือนรู้จุดกระสันภายในจึงได้แต่ตอกย้ำจนรู้สึกดีแต่ในความรู้สึกดีก็มีความรุนแรงจากการกระทุ้งสวนขึ้นของฮันที่ไม่ยั้งแรงอยู่ เรนโชน้ำตาไหลพรากออกมาทั้งยังสะอื้นไห้ปนคราง

            “โอ้ย อึก”เรนโชร้องออกมาอีกครั้งเมื่อฮันดึงรั้งหน้าเรนโชไปจูบแต่ครั้งนี้กลับขบกัดลิ้นจนได้เลือด รสชาติคาวปากประสานกับรสหวานที่มีอยู่แต่เดิมทำให้เกิดรสชาติใหม่ที่ชวนลุ่มหลง

            “รู้ไหม เวลานายเจ็บ มันยิ่งบีบรัด”ฮันพูดออกมาเมื่อผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากเล็ก ลิ้นร้อนเลียหยดน้ำตาที่ไหลผ่านลงมา

            เปาะ

            เสียงของเยื่อไม้ที่เริ่มขาดก่อนที่จะหัก เรนโชตาโตหันกลับไปมองฮันที่ซ้อนหลังตัวเองอยู่เพราะความตื่นตระหนกทำเอาเรนโชยิ่งรัดแน่นจนฮันขบกรามแน่นเหมือนกำลังอดทนขนาดหนัก

            “ได้จังหวะพอดี”ฮันดีดตัวเองลงไปด้านล่างพร้อมกับเรนโชโดยที่ตัวของทั้งคู่ยังเชื่อมประสานกันอยู่ เมื่อเท้าสัมผัสก้านที่ใหญ่กว่าและแข็งแรงกว่า ฮันก็ดันเรนโชเข้าชิดกับตัวลำต้นแล้วจับเอวบางกระแทกกระทั้นแบบไม่ผ่อนแรง เรนโชทาบสองมือเล็กของตัวเองกับผิวลำต้นเพื่อต้านแรงดันจากข้างหลัง

            “ฮ่า อ๊า”

            “หึ ท่าร่านชะมัด เปลือยกายให้ผู้ชายเอาบนต้นไม้”ปากก็ด่าแต่การกระทำก็เร่งเร้าจนเรนโชหูอื้อตาลายไม่รับฟังคำใดๆจากฮัน

            เรนโชรู้สึกเกลียดฮันแต่อีกด้านก็สนใจในตัวฮันไปด้วย

            “เป็นไงของฉันพอสู้กับคนอื่นที่นายเคยผ่านมาได้ไหม”

            “มะ ไม่”

            “ปากดี”ฮันเอื้อมมือมาข้างหน้ารั้งรูดส่วนอ่อนไหวของเรนโชเพราะโดนปรามาส ฮันจึงจัดการทุกทางเพื่อพิสูจน์ตัวเอง หนึ่งมือใหญ่ชักนำเบื้องล่าง อีกหนึ่งข้างสะกิด  ยอดอกเล็ก หนึ่งริมฝีปากเล้าโลมใบหูและหนึ่งแก่นกายใหญ่ที่กำลังสอดประสานอย่างไม่ออมแรง

            “เป็นไง”เสียงทุ้มถามชิดข้างใบหู ลมร้อนๆเป่าออกมาจนเรนโชสั่นสะท้านด้วยความเสียวที่เพิ่มมากขึ้นจนส่วนอ่อนไหวเริ่มชูชันขึ้นมาอีกครั้งจากการเล้าโลม

“อื้อ อะ”เรนโชเม้มปากแน่นไม่ยอมตอบแต่ก็ไม่สามารถสกัดกลั้นเสียงครางที่เล็ดรอดออกไปได้

“หึ ไม่พูด ดูจากการกระทำก็รู้”ฮันดันหลังให้เรนโชโน้มตัวไปข้างหน้าอีก จากนั้นก็ยกขาข้างหนึ่งของเรนโชมาเกี่ยวกับขาและสอดใส่จากทางด้านหลังเข้าไปในลำตัวของเรนโชอย่างเร็วและแรง

“อ๊ะ ฮันปล่อยขาผมเถอะ”เรนโชขอร้องทั้งน้ำตาด้วยท่าที่ต้องยืนข้างเดียวทำให้ขาที่อ่อนแรงอยู่แล้วรับน้ำหนักไม่ไหวและทรงตัวไม่อยู่ พานจะทรุดให้ได้จนเรนโชต้องโอบมือเกาะต้นไม้ไว้แน่น แขนและมือจึงปรากฏรอยแผลที่ครูดไปกับเปลือกไม้

“หึ เรื่องอะไร”ฮันใช้แขนยาวของตัวเองไปตีแขนของเรนโชจนต้องปล่อยมือ จากนั้นก็จับเรนโชหมุนควงมาด้านหน้าโดยที่ส่วนนั้นยังเชื่อมติดกันอยู่และจับขาอีกข้างขึ้นมาด้วย กลายเป็นฮันกำลังเหมือนอุ้มเรนโชอยู่และทำให้ใบหน้าของเรนโชอยู่เหนือฮันไปเล็กน้อย

“เป็นไง”ฮันหยักคิ้วถามมองหน้าเรนโชที่กำลังตกใจเพราะทุกอย่างมันรวดเร็วมาก ยิ่งกายแนบชิดไอร้อนจากทั้งสองร่างก็ส่งผ่านถึงกันกลายเป็นหยดเหงื่อตามร่างกาย

“ก็ไม่เท่าไหร่ อื้อ อ๊า”เรนโชกอดรอบคอฮันทันทีเมื่อพูดจบประโยคเพราะกลัวโดนปล่อยให้ตก ส่วนฮันก็กระทุ้งสวนขึ้นหนักๆเหมือนหมั่นไส้เต็มที

            “อ่า ฮัน เบาๆ”เรนโชร้องบอกเสียงหลงเมื่อแรงที่ส่งมาทำให้เจ็บและเสียวจนตัวเกร็ง

            “ฮึ่ม ก็นายอยากจะรัดแน่นทำไมเล่า”ฮันต่อว่าแต่ก็ยังกระแทกกระทั้นเข้าภายในโพรงอุ่นอย่างเอาแต่ใจตัวเอง

“ไม่ไหวแล้ว”เรนโชบอกหายใจหอบแรงที่ข้างหูจากนั้นก็กัดติ่งหูของฮันอย่างหมั่นไส้เช่นกัน และปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องของฮัน

            ฮันสบถกัดฟันกรามแน่นเมื่อตัวเองถูกหนูแทะและอารมณ์ก็ถึงขีดสุดเหมือนกัน ก่อนจะส่งแรงเป็นจังหวะสุดท้ายแล้วปลดปล่อยหยาดน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในตัวเรนโช

ความอ่อนล้าและเหนื่อยอ่อนทำให้เรนโชรู้สึกทุกอย่างมืดมิดสายตามองไม่เห็นสิ่งใด ก่อนจะเริ่มโงนเงนเพราะฟุบลงที่บ่าแข็งแรง

            “เรนโช”