S love ตอนที่ 3

หลังจากวันนั้น  ผมก็พยายามทำตัวเป็นปกติ  แม้อยากร้องไห้ทุกครั้งที่เจอหน้าครอสก็ตาม  แล้วก็ผมยังจำได้ว่า อีกไม่นานของครอสได้อยู่เลย  จะสลัดผมทิ้งเมื่อไหร่นะ

“ทำไมช่วงนี้ทำหน้าเศร้าบ่อยจัง”ครอสถามออกมา

ผมก็ทำได้เพียงพูดว่าเครียดเรื่องสอบ  เรื่องนั้นเรื่องนี้  มั่วๆกันไป  ครอสก็ไม่ได้สงสัยอะไร

“ครอสเราเลิกกันไหม”ผมถามออกไป ครอสที่ฟังอยู่ถึงกับอึ้ง

“พูดเล่นนะ”ผมยิ้มเผล่   ส่วนครอสก็ตบหัวผมเบาๆ

ผมลอบทำหน้าเศร้า  มันเจ็บที่ต้องทน  ทนว่าเรายังรักกันอยู่ ทั้งที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลยแต่ก็ขอแค่ช่วงนี้เท่านั้นแค่ยังมีความทรงจำดีๆต่อกัน

เธอคงคิดว่าฉันคงไม่รู้เรื่องความลับเธอที่ซ่อนอยู่
และฉันคิดว่าเธอคงไม่รู้ ว่าฉันมองออกทุกอย่าง
รู้หมดเธอแอบรักใคร แต่ยังทำเชื่อใจไม่เคยจาง
เธอหลอกอะไรต้องทำเป็นไม่ระแวง

ก็เพราะไม่รู้มันจะเป็นยังไง หากบอกไปว่ารู้ทุกสิ่ง
ก็กลัวว่าความเป็นจริง จะพังทุกอย่าง
ก็รู้แค่นี้ยังมีเธอข้างฉันถ้ามันยังมีหนทาง
ทุกอย่างจะยอม ถ้าไม่เสียเธอ

ทุกครั้งที่เธอพยายามหลอกฉัน ว่ายังรักกัน
เธอจะรู้บ้างไหมฉันเองก็แกล้งหลอกว่าเชื่อหมดใจ
เพราะหากว่าการรู้ทันมันจะทำให้ฉันจะต้องเสียใจ
จะขอทำเป็นไม่รู้อะไร เสียเลย

เพราะเธอคิดว่าฉันคงไม่รู้ และคิดว่าไม่เสียใจ
และฉันคิดว่าเธอคงไม่รู้ว่าฉันทรมานเช่นไร
แม้เจ็บแต่ต้องฝืนทน ต้องทำเหมือนว่าไม่มีอะไร
หลอกกันไปแต่ข้างใน ช้ำเหลือเกิน

ก็เพราะไม่รู้มันจะเป็นยังไงหากบอกไปว่ารู้ทุกสิ่ง
ก็กลัวว่าความเป็นจริง จะพังทุกอย่าง
ก็รู้แค่นี้ยังมีเธอข้างฉัน ถ้ามันยังมีหนทาง
ทุกอย่างจะยอม ถ้าไม่เสียเธอ

ทุกครั้งที่เธอพยายามหลอกฉัน ว่ายังรักกัน
เธอจะรู้บ้างไหมฉันเองก็แกล้งหลอกว่าเชื่อหมดใจ
เพราะหากว่าการรู้ทันมันจะทำให้ฉันจะต้องเสียใจ
จะขอทำเป็นไม่รู้อะไร เสียเลย

ทุกครั้งที่เธอพยายามหลอกฉัน ว่ายังรักกัน
เธอจะรู้บ้างไหมฉันเองก็แกล้งหลอกว่าเชื่อหมดใจ
เพราะหากว่าการรู้ทันมันจะทำให้ฉันจะต้องเสียใจ
จะขอทำเป็นไม่รู้อะไร เสียเลย
ปิดหูปิดตาแล้วรักเธอ ไปเหมือนเคย

ยิ่งใกล้ช่วงสอบผมกับครอสยิ่งไม่เจอหน้ากันต่างคนต่างอ่านหนังสือต่างคนต่างติว  แต่ผมก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะติวกันแบบไหน  หลังๆมานี่ผมเริ่มทำใจได้แล้ว  แต่ก็เจ็บทุกครั้ง  โดยเฉพาะเวลาเห็นเบลล์ในโรงเรียน เบลล์มีช่วงเวลาที่อยู่ใกล้ๆครอสเสมอเป็นผมเองที่เพิ่งจะสังเกตเห็น เป็นผมเองที่พลาดไป

และตอนนี้เมื่ออีกฝ่ายยิ้มให้ผมก็เข้าใจว่ายิ้มเยาะ  เวลาคนเราอยู่ในช่วงขาลงอะไรๆก็ดูจะเลวร้ายไปหมด  เมื่อก่อนที่เวลาเดินสวนกับเบลล์  เธอยิ้มให้ ผมก็ยิ้มตอบ  แต่ไม่เคยคิดว่ารอยยิ้มนั้นมันจะแอบแฝงด้วยยาพิษ

ช่วงปีเก่าที่ย่ำแย่ผ่านพ้นไปถึงช่วงปีใหม่ที่มาพร้อมกับอะไรหลายๆอย่าง  ผลการสอบออกมาแล้วซึ่งผมก็ได้อย่างที่ตั้งใจ  แต่ที่ผมคาดไม่ถึงก็คือครอสเปลี่ยนจากหมอมาเรียนบริหารแถมเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกับผมอีก

หนีไม่พ้นงั้นหรือ

อุตส่าห์จะหนีไปแต่ยังลิขิตให้มาเจอ  หรือฟ้าต้องการให้ความเจ็บครั้งนี้อยู่ต่อไป  ชาติปางก่อนผมไปทำอะไรไว้นะ  ความรักครั้งแรกและดูเหมือนจะเป็นครั้งสุดท้ายถึงเป็นแบบนี้  ทั้งๆที่ได้มีชีวิตใหม่แล้วแท้ๆ  ถ้าเป็นอย่างนี้ขอกลับไปเป็นโบราณคนที่ไม่มีใครมาสนใจเลยจะดีกว่าไหม

น่าแปลกใจงานฉลองการสอบติด  พอเสร็จแล้วผมก็มานอนที่คอนโดครอส  แล้วเราก็มีอะไรกัน  ที่ที่เคยเห็นเล่นรักกับเบลล์  เตียงตัวเดิม ห้องเดิม  แค่เปลี่ยนคนนั้นคือตัวผมเอง  ระหว่างทำไปผมก็ร้องไห้ไป  ครอสคิดว่าเป็นคงเป็นส่วนหนึ่งของอารมณ์ร้อนรัก  เพราะบ่อยครั้งมันก็เจ็บปนเสียวจนน้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว  แต่ครั้งนี้ไม่ใช่  ผมร้องแสดงความโง่และรู้สึกขยะแขยงไปหมด  สิ่งที่เคยใช้ร่วมกัน  โดยเฉพาะที่กำลังสอดใส่ในตัวผมผ่านมากี่คนแล้วนะ  และกี่คนที่ผ่านลับหลังผม  แต่ถึงจะอย่างนั้นผมก็ยังอยากจะจดจำทุกส่วนในร่างกายของครอส

ผู้ชายคนแรก...คนเดียวและคนสุดท้าย...ของผม

หลังจากการจบม.6 ผมขอไปพักรักษาใจที่ลำปางไปโดยไม่บอกเพื่อนคนไหน ส่วนคนที่บ้านผมก็แค่บอกว่าจะไปเที่ยวก็ไม่มีใครว่าอะไรเพราะผมบอกว่าผมโตแล้วที่จะดูแลตัวเอง อยู่ที่นั่นทุกอย่างห้อมล้อมด้วยธรรมชาติ อากาศบริสุทธิ์และคนก็จริงใจ ผมค่อยผ่อนคลายขึ้นมาหน่อยแม้ว่าจะคิดถึงใครบางคนตลอดเวลา และส่วนใหญ่ผมก็ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำฟาร์มที่บ้าน

ไม่นานผมก็ต้องกลับกรุงเทพเพื่อไปรับน้อง  ใจหนึ่งก็ไม่อยากไปแต่อีกใจก็อยากเจอ  ผมเปิดมือถือเครื่องที่ใช้สำหรับเพื่อนก็พบว่าครอสโทรมาหลายร้อยสาย  ส่วนดาร์ฟและมายด์ก็หลายสิบสายเช่นกัน  ส่วนมือถือสำหรับครอบครัวผมเปิดตลอดเพื่อไม่ให้ใครเป็นห่วง

ผมโทรหาพี่ซัน  เมื่อเห็นเบอร์โชว์มาว่าไม่ได้รับสาย

“ฮัลโหล พี่ซัน มีอะไรรึเปล่า”ผมถามออกไป

“วินจะกลับวันไหน พี่จะไปรับที่สนามบิน”

“กลับวันมะรืน คงถึงประมาณบ่าย3”

“พี่ไปรับนะ เสร็จแล้วโทรหาด้วย”

“ฮะ”

พี่ซันก็ยังเป็นพี่ที่ดีเสมอ  ส่วนพี่มูนไปเรียนต่อที่เมืองนอกเลยไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่  แต่ที่ที่ผมจะไปเรียนต่อก็ที่เดียวกับพี่มูน เพราะพ่อแม่ยืนยันว่าผมยังเด็กอยู่จะต้องมีคนดูแล

ในที่สุดผมก็กลับมาถึงตัวกรุงเทพ  พี่ซันเอาจากัวร์สีแดงมารับอย่างเด่นเลยมีแต่คนมอง  เพราะพี่มูนไม่อยู่เลยสามารถยึดคืนมาได้อย่างถาวร ผมส่งของฝากให้เก็บและพาตัวเองเข้ามาในรถ

รถติดในกรุงเทพยังเหมือนเดิม  ผมเบื่อมากไม่เหมือนที่ลำปาง  ซิ่งมันดี

“วิน พี่ เอ่อ...มีเรื่องจะพูดด้วย”พี่ซันพูดขึ้นมา ทำให้ผมที่เสมองกระจกด้านนอกอยู่ต้องหันกลับไปมองที่ซัน

“ฮะ เรื่องอะไร”

            “ก็เรื่องที่วินเศร้า ทุกคนในบ้านก็รู้ แต่แค่ไม่มีใครถาม แต่สำหรับพี่...พี่รู้นะ”

            ผมนั่งเงียบ  พี่ซันรู้อะไร

            “ครอสใช่ไหม”ผมกลั้นหายใจทันที   ชื่อต้องห้ามในใจของผมตอนนี้

            “ตอนปิดเทอมที่วินไม่อยู่ ครอสมาบ่อยมาก พอทางเราไม่บอกก็โมโหใหญ่เลย ไม่รู้คนที่แสนใจดีเวลาอยู่กับวินหายไปไหน

            ผมนั่งฟังไปเงียบ  คนที่แสนใจดี  หึ  นั่นคือหน้ากากทั้งนั้น  มันก็แค่สิ่งหลอกลวง  จะตามมาทำไม  จะตามมาให้ช้ำใจถึงไหน  ก็อยากอยู่กับเบลล์วินก็หนีหายไปจากชีวิตครอสแล้วไง  ผมนั่งคิดแง่ร้ายต่างๆนานา  น้ำตาก็ไหลอย่างกลั้นไม่อยู่  พี่ซันที่เห็นก็จับมือผม  และพูดสิ่งที่ทำให้ผมหยุดร้องไห้ทันที

“วิน เป็นพี่แทนไม่ได้หรอพี่รักวินนะ”ผมอึ้งและตกใจมองพี่ซัน หน้าพี่ซันจริงจังและไม่มีเค้าความล้อเล่นเลย ผมส่ายหน้าและค่อยๆถอนมือออกจากการเกาะกุมของพี่ซัน

            “ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”ผมถามเสียงแผ่วเบา

            “ตั้งแต่อุบัติเหตุครั้งนั้น เมื่อวินฟื้นขึ้นมา วินก็เปลี่ยนไปกลายเป็นนางฟ้าตัวน้อยๆสำหรับพี่ พี่แทบเก็บความรู้สึกไม่ไหว เวลาอยู่ใกล้วิน เหมือนครั้งนั้น”

            ผมถอนหายใจ  รู้สึกเหนื่อยจัง

            “วินขอโทษที่ตอบรับความรู้สึกพี่ไม่ได้ วินรักพี่นะ แต่วินรักแบบพี่น้อง อีกอย่างวินไม่มีค่าพอที่พี่จะมารักหรอก”ผมพูดออกมา และคอยสังเกตสีหน้าพี่ซัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเสียใจแต่ก็ไม่แสดงออกมา

            “พี่ก็รู้ว่ามันต้องเป็นอย่างนี้ แต่พี่ก็อยากจะบอก วินจะได้รู้ว่ารอบตัววินยังมีคนที่รักวิน อยู่อีกมาก แค่คนๆเดียวที่ทำเราเสียใจอย่าได้เก็บมันมาใส่ใจเลย”

            “แล้วก็ถ้าอยากจะจัดการอะไร พี่ยินดีช่วย...ด้วยความยินดี”ชั่วแวบหนึ่งผมรู้สึกถึงรอยยิ้มอันน่ากลัวของพี่ซัน

            “ผมจัดการเองได้ฮะ”ผมบอกไปและส่งยิ้มให้พี่ซัน ยิ้มทั้งน้ำตา

ขอบคุณฮะที่เตือนสติผม

           

            จากวันนั้น  ครอสก็ยังติดต่อผมเรื่อยมาแต่ผมก็ยังทำใจให้รับสายไม่ได้อยู่ดี  แมสเซสถามว่าผมเป็นอะไร  หายไปไหน  ส่งมาแทบทุกวันจนต้องคอยลบออกเพราะความจำในมือถือมันเต็ม  แต่ผมก็ยังมีความพยายามในการหลบหน้าครอสอยู่  ส่วนดาร์ฟและมายด์ผมโทรคุยกันบ้าง  แต่ผมก็ยังไม่กล้าเล่าเรื่องครอสให้ฟัง  กลัวมีเรื่องกัน

            ส่วนกิจกรรมรับน้อง  เป็นการรับคณะใครคณะมัน  ผมก็เลยไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่  แต่ก็อดหวาดระแวงไม่ได้เพราะบางวันเห็นครอสมาแต่ไกล  ผมรีบขอรุ่นพี่ไปเข้าห้องน้ำทันที  ไอ้ความน่าตาดีและน่ารักแถมความชอบอ้อนหน่อยๆพวกรุ่นพี่เลยใจดีกับผมมาก

            และการรับน้องทำให้ผมได้เพื่อนใหม่ที่หลากหลาย  ที่ค่อนข้างสนิทด้วยมีอยู่คนหนึ่ง  ชื่อ  ต้าร์  เป็นอาตี๋ขาวใส่แว่นแต่เท่สุดๆ  และที่แปลกมากๆก็คือตาที่ควรตี่เล็กกลับโตคมสวย  เห็นบอกว่าได้เชื้อจากย่าที่เป็นลูกเสี้ยว

            ต้าร์เป็นคนเฮฮาอยู่ด้วยรู้สึกสนุก อบอุ่นและปลอดภัย  ไม่เหมือนใครอีกคน

            จนเวลาแห่งการเริ่มเรียนก็ได้เริ่มต้นขึ้น  ผมก็ยังสงสัยตัวเองไม่หายว่าอยู่รอดโดยไม่เจอครอสได้ยังไงกัน 

แต่สุดท้าย

มหาวิทยาลัยไม่ใช่โลกทั้งใบที่จะกว้างใหญ่  และคำว่าโลกกลมก็ยังใช้ได้  วันนี้ผมมาเข้าห้องน้ำ  โดยนิสัยผมชอบเข้าห้องน้ำเพราะตั้งแต่มาอยู่ในร่างนี้  การที่ทำธุระด้านนอกแบบเปิดโล่งมันดูเหมือนจะไม่ปลอดภัยสำหรับผมเอาซะเลย  เมื่อเสร็จธุระ  ขณะกำลังจะออก  เสียงคุ้นเคยก็ดังเข้ามา  ทำให้ผมยืนค้างอยู่กับที่ในห้องน้ำจะไปไหนก็ไม่ได้

            “อ่าว ครอส มาทำอะไรตึกนิเทศวะ”เสียงผู้ชายดังขึ้น ดูท่าว่าจะเป็นคนรู้จักกัน

            “มาตามหาเมีย”เสียงที่เมื่อก่อนเคยอ่อนหวาน บัดนี้กลับแข็งกระด้าง

            “เมีย...มึงมีแล้วหรอ”

“มีแล้ว เชี่ยแม่งไรไม่รู้ อยู่ๆก็หลบหน้ากรูเป็นเดือนๆ”

            “แล้วมึงทำอะไรให้เค้าไม่พอใจไม่รู้ตัวรึเปล่า ทำแบบนี้ย่อมมีสาเหตุ”

            “กรูก็อยากรู้เหมือนกัน แต่ไม่ยอมมาให้กรูเห็นหน้าเลย ถ้าเจอตัวนะจะจับขังไม่ให้ไปไหนเลย”

            เสียงสนทนานั้น  ทำเอาผมยืนสั่นในห้องน้ำ  จะออกไปแล้วบอกว่าที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะมึงนั่นแหละ  อย่างนี้ดีไหม 

            ตลอดช่วงปิดเทอมผมก็อยากจะเคลียร์ให้มันเสร็จๆไป แต่ก็กลัวจะใจอ่อนแค่เห็นหน้าผมก็ทำอะไรไม่ถูกแล้ว

            แต่พอคิดในแง่ร้าย  เบลล์ก็อยู่นิเทศแต่คนละสาขา  อีกอย่างคณะนี้คนเยอะจะเจอก็ยากเพราะผมหลบ  นี่ก็อีกคนที่ไม่รู้ว่าจะตามหลอกหลอนไปถึงไหนและเมียที่ว่าอาจจะหมายถึงเบลล์ไม่ใช่ผม  ใครจะรู้ทั้งสองอาจทะเลาะกัน  แล้วเบลล์คงงอน

            อย่าได้คิดเข้าข้างตัวเองเลยนะวิน  เจ็บแค่นี้ไม่พออีกหรอ 

            เสียงพูดคุยเงียบลงแล้ว  ผมพยายามส่องรูดูภายนอก  เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้ว  ผมจึงค่อยออกมา  มองซ้ายมองขวา  และรีบวิ่งกลับห้องเรียน  ชีวิตจริงไม่ได้อิงนิยาย  มันคงไม่ให้ผมเจอครอสตอนขาวิ่งกลับหรอกนะ

            ผมที่รีบวิ่งโดยไม่ดูทาง  ทำให้เผลอชนใครบางคนก่อนที่จะถึงประตูทางเข้า  ผมกล่าวขอโทษทันที  แต่พอเงยหน้ามามอง  ครอส  นั่นเอง  ทำไมเวลาจะเจอก็ดันเจอซะง่ายเชียว  แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไร ผมก็เตรียมวิ่งกลับแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันเพราะครอสคว้าแขนผมได้และดึงไปอีกทางทันที 

“ครอสปล่อยนะ วินเจ็บ”ผมพูดออกไป แขนที่โดนครอสบีบมันคงช้ำแดงทีเดียว

“ยังจำกันได้อยู่หรอ”เสียงกล่าวที่เย็นยะเยือกไปขั้วหัวใจ

            แต่ถึงอย่างนั้น  ครอสก็ผ่อนแรงที่แขนลง

            ครอสพาเดินไปที่โรงจอดรถและยัดผมเข้ารถทันที   ขับออกไปโดยผมไม่มีโอกาสจะถามว่าไปไหน  บรรยากาศในรถเงียบเชียบยิ่งทำให้ผมอึดอัด  เวลาเพียงไม่กี่เดือนที่ผมไม่ได้เจอ ครอสดูเหมือนครอสจะเปลี่ยนไปมาก  โตขึ้น  หล่อขึ้น  และน่ากลัวมากขึ้น

            ทางที่รถขับผ่านก็คือทางไปคอนโดของครอส  ผมเกลียดที่นั่น  เกลียดจริงๆ

            จากนั้นครอสก็ลากผมขึ้นห้อง  พอเปิดห้องผมถึงกับตกใจ  ห้องที่เคยสะอาดเรียบร้อยตอนนี้กลับรกและมีขวดเหล้าเกลื่อนห้อง

            เกิดอะไรขึ้น

            ครอสพาผมเข้าห้องนอน  ที่ยังดูมีเค้าเดิมอยู่บ้าง  ก็คือยังสะอาดอยู่บ้าง  บนหัวเตียงมีรูปคู่ของเราตั้งอยู่  รูปที่ผมปาทิ้งไปตั้งนาน  แต่ก็ยังแอบเก็บไว้อยู่  สร้อยก็เช่นกัน

            “วิน มีอะไรจะบอกครอสไหม”ครอสเริ่มพูดก่อน เมื่อเห็นว่าผมคงไม่มีทางเริ่มพูด แต่เสียงที่ครอสพูดออกมากลับอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน

            ผมกลั้นน้ำตา  และส่ายหน้าในตอนนี้หัวของผมว่างเปล่าไปหมด  คิดคำพูดอะไรก็ไม่ออกมันแน่นไปหมด

            ครอสเอื้อมมือมากอดร่างบางที่สั่นเทา  ก่อนจะประทับจูบอย่างคิดถึงและพาทั้งสองร่างบรรเลงเพลงรักกัน   โดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร  หลายครั้งหลายครา

            ผมตื่นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของครอส  เพียงเจอหน้า  ก็ยอมมีอะไรกันง่ายๆ  ห่างกันไปกลับมาเจอกันอีกก็รู้เลยว่าใจไม่อาจตัดขาดได้

            คิดถึง  ห่วงหา  อาวรณ์  รักและ...เจ็บปวด

            ผมพยามยามยกแขนของครอสที่โอบรัดตัวผมไว้  แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล  มันกลับแน่นมากขึ้น  และพอรู้ตัวอีกทีผมก็อยู่ข้างบนตัวครอสแล้ว  แถมไอ้นั่นของครอสยังชี้เด่นหลาปะทะกับสะโพกงอนอีก

            “จะไปไหน”ครอสถามเสียงดุ คงดูจากอาการที่ผมพยายามเอาแขนออก

            “ไปให้ไกลจากไอ้ที่ชี้อยู่”ผมพูดออกมา แต่ดูเหมือนครอสจะยิ่งได้ใจเพราะบดเบียดสิ่งนั้นเข้ากับตัวผม

            “ครอสพอ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

            จบคำ  ครอสจับผมนั่งตัก  ทับไอ้ที่ตั้งอยู่  ผมหน้าแดง  จะคุยกันรู้เรื่องไหมนี่

            “แต่ขออาบน้ำก่อน เหนียวตัว”ผมลุกออกจากตัก ไม่สนว่าครอสจะทำหน้ายังไง

            “ไปด้วย”ครอสบอก

            “ไม่ ขออาบเองนะ แล้วก็ช่วยสั่งอะไรมากินด้วย หิว”แล้วผมก็ลิ่วไปห้องน้ำทันที 

            ผมยังจำคำพูดที่ครอสคุยในห้องน้ำได้  จับขัง  งั้นหรอ  เผื่อไว้ก่อน  ขืนคุยทั้งที่เปลือยๆกันอยู่  โอกาสหนีคงเป็นศูนย์

            ถึงจะโง่เรื่องรัก  ผมก็ยังฉลาดเรื่องเอาตัวรอดอยู่นะ

            พอออกจากห้องน้ำก็เห็นครอสใส่กางเกงตัวเดียว  จัดเก็บห้องอยู่  ซึ่งมันก็กลับมาดีขึ้นแล้วบ้าง

“ครอส โทรสั่งให้แล้วนะ เป็นอาหารญี่ปุ่น จำได้ว่าวินชอบ”ครอสหันมาคุยกับผม แต่มือก็ยังทำความสะอาดอยู่

ผมมองครอสและก็เข้าไปช่วยเก็บของ  ตอนแรกในใจของผมคิดว่า  จากการหนีหายไปนาน  ถ้าครอสเจอผมคงจะรุนแรงกับผม  แต่เปล่าเลยครอสยังพูดดีและทำดีจนผมอยากจะใจอ่อน  ถ้าไม่ติดว่าเรื่องวันนั้นยังคงติดตาและติดใจ  อีกทั้งสถานที่เกิดมันก็ที่ๆผมยืนอยู่ในปัจจุบัน

พอช่วยกันทำความสะอาดเสร็จ  หลังจากนั้นไม่นานอาหารก็มาส่ง  เรานั่งกินกันเงียบๆ  เปิดเพลงคลอฟัง  ช่วยทำให้รู้สึกดีมาหน่อย

“อาบน้ำแล้ว กินก็เสร็จแล้ว หวังว่าเริ่มคุยได้ซักทีนะ วินหายไปไหนมา”ครอสเปิดประเด็นทันที ทำเอาผมตั้งตัวแทบไม่ทัน

“ตอนปิดเทอมไปลำปาง จากนั้นก็อยู่บ้านและมหาวิทยาลัย”ก็ถามว่าไปไหน ก็ตอบตรงๆ ไม่ได้โกหกจริงๆนะ

“ทำไมไม่บอกครอส หายเงียบไปเลย”

เจอคำถามนี้ ผมก็เงียบ  เอาไงดีนะจะโกหกดีไหม

“มือถือเสีย จำเบอร์ไม่ได้”ผมโกหกไป แต่เรื่องจำเบอร์ไม่ได้เป็นเรื่องจริง เพราะครอสก็เคยงอนเรื่องที่ผมจำเบอร์ของเค้าไม่ได้ซักที นอกจากเบอร์พ่อแม่แล้ว เบอร์คนอื่นผมไม่จำ

“แล้วทำไมไม่มาหาครอสก่อน อยู่ๆก็หนีหายครอสเป็นห่วง”

“ก็ยุ่งๆหลายเรื่อง”ยุ่งเรื่องหัวใจก็เพราะนายนั่นแหละ

“วินโกหก มันต้องมีมากกว่านี้อีก อย่าคิดนะว่าครอสจะไม่รู้ว่าวินหลบหน้าครอสอยู่ เพราะอะไร โกรธครอสเรื่องอะไรบอกได้ไหม วินไม่เคยเป็นอย่างนี้”ครอสพูดตัดพ้อ 

ผมอึกอัก  หลบสายตาครอสที่ส่งมา  จะบอกไปเลยดีไหมนะ  ไหนๆก็ถึงขั้นนี้แล้ว

“ก็ได้ในเมื่อครอสต้องการ แต่สัญญาว่าถ้าวินต้องการอะไรครอสจะต้องทำตาม”

ครอสลังเล  ก็ที่ผมขอมันใช่ย่อยที่ไหน  แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้า

“ก็ดี อย่าผิดสัญญานะ เพราะว่าวินเกลียดคนที่สัญญาแต่ไม่ทำตามอ้อ ตอนวินเล่าอย่าเพิ่งขัดด้วยนะ”

จากนั้นผมก็เริ่มพูดยาว

“ตอนม.6 เทอม2 มีวันหนึ่งที่วินกะจะมาเซอร์ไพรส์ครอสที่คอนโด รู้ไหมว่าวินเห็นอะไร วินเห็น ครอสกำลังระเริงรักกับเบลล์”ผมมองหน้าครอสที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าตะลึงหรือตกใจ

“วินยืนอยู่ตรงนั้น”ผมชี้ไปทางประตูทางเข้าห้องนอน ตรงนั้นจะเป็นมุมอับ

“ยืนดูและยืนฟังครอสเล่นกันบนเตียง แต่วินก็ไม่เสียใจมากที่รู้ว่าครอสมีคนอื่น เพราะวินให้สิ่งที่ครอสต้องการบ่อยไม่ได้ แต่สิ่งที่วินเสียใจมากที่สุดคือเหตุผลที่ครอสมาคบกับวิน”ผมพูดไปร้องไห้ไป ครอสที่พยายามยื่นมือเข้ามาเช็ดน้ำตา ผมก็ปัดทิ้ง

“ถ้าเพื่อแก้แค้น ครอสถึงกับทำกับวินได้ขนาดนี้เลยหรอ หลอกให้เสียทั้งตัวและใจ พอใจรึยังละที่เห็นวินเจ็บเจียนตาย”ผมพูดไปก็ปวดหัวไป จากเหตุการณ์ครั้งนั้น ทำให้ผมคิดมากและเครียดบ่อยจนเป็นไมเกรนซึ่งผมก็เพิ่งจะรู้ตัวได้ไม่นานนี้เอง

“จะว่าไป วินก็ได้ยินว่าครอสจะประกาศว่าเบลล์เป็นแฟน และใกล้จะโละทิ้งวินแล้ว ตอนนี้เบื่อรึยังละ วินจะได้ไปๆซักที ที่จริงวินก็อุตส่าห์หลีกทางให้แล้ว ครอสจะมาตามหาทำไม”ในที่สุดผมก็บอกเหตุผลของการหลบครอสไปจนได้ ผมแค่นยิ้มเพราะตอนนี้ครอสเริ่มหน้าซีด และมองผมด้วยสายตาตัดพ้อ

“อีกอย่างนะ คนโง่ๆอย่างวินไม่เหมาะกับคนฉลาดอย่างครอสหรอก เชิญคนฉลาดไปอยู่กับคนฉลาดด้วยกันเถอะ”ผมตอกกลับทุกคำพูดที่เคยได้ยิน แล้วลุกขึ้นจากโซฟาและเตรียมตัวไป ตอนนี้ผมเริ่มปวดหัวสุดๆและอยากจะอ้วกด้วย ครอสก็ผวาลุกตาม

“สุดท้าย สัญญาที่ครอสให้วิน วินขอให้เราเลิกกันและขอให้ต่อไปอย่าได้เจอหน้ากันอีกเลย ความแค้นของเราก็ขอให้จบกันด้วย วินถือว่าวินให้ครอสไปเยอะแล้ว”พูดเสร็จผมก็พยายามเดินออกจากห้องโดยไม่หันไปมองคนข้างหลังว่าจะทำหน้ายังไง อาการปวดหัวเริ่มทำให้ผมไม่มีแรงเดิน แต่ผมก็พยายามจะออกไปจากที่นี่

            “วิน”เสียงครอสเรียกผม ตามมาด้วยแรงกอดรัดข้างหลัง ตอนนี้ผมนึกโมโหตัวเองที่ไม่มีแรงเดินและแรงที่จะออกจากอ้อมกอดของเขา

            “ปล่อย”ผมเค้นเสียงออกมา และพยายามจะผละออกจากอ้อมกอดของครอส แต่ก็ไม่ได้ผลเพราะครอสรัดแรงมากเหมือนกับว่าถ้าปล่อยไปร่างบางจะหายไปตลอดกาล

            “ไม่”

            “คนผิดคำสัญญา เกลียด”ผมพูดและเน้นคำหลัง

            “ถ้าผิดคำสัญญาและวินยังอยู่ก็ยอม”

            “คนเห็นแก่ตัว”

            อาการอยากอาเจียนเริ่มรุนแรง  ผมผลักครอสออกแล้วเปลี่ยนเส้นทางจากทางออกเป็นห้องน้ำแทน  ผมอ้วกออกมาแทบทุกอย่างที่กินไปและทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง  ครอสที่ตามมาก็เข้ามาอุ้มผมไปที่เตียง

            “วินเป็นอะไร ไปโรงพยาบาลไหม”ครอสถามเสียงสั่น

            “ไม่ต้อง ขอพาราก็พอ”ผมไม่อยากให้พ่อแม่ต้องมาเป็นห่วงและยาที่ผมมีก็อยู่ในกระเป๋าที่มหาลัยเพราะครอสลากผมมา ผมเลยไม่ได้เอาอะไรมาซักอย่าง จะว่าไปผมก็หายไปตั้งนานแล้ว พวกเพื่อนผมคงจะตามหากันให้วุ่น พ่อแม่ พี่ซันจะรู้รึยังนะ ผมเริ่มง่วงแต่ครอสก็ปลุกให้มากินยาก่อนและผมก็หลับไปในที่สุด

ตื่นมาอีกทีก็รู้สึกเมื่อยแขนข้างหนึ่งพอมองไปก็เห็นครอสกุมมือข้างนั้นไว้แน่น  ทำให้ไม่สามารถขยับแขนได้  ผมค่อยๆแกะมือออกแต่ก็ทำให้ครอสก็รู้สึกตัวจนได้

            “ตื่นแล้วหรอ เป็นไง ดีขึ้นรึยัง”ครอสถาม

            ผมพยักหน้า และพูดออกไป   

“จะกลับบ้าน”

            ครอสหน้าตึงทันทีที่ผมบอกแต่สักพักก็ปรับสีหน้าลง

            “วิน...ครอสมีเรื่องอยากจะบอก ครอสสัญญานะว่าถ้าวินฟังจบ ถ้าวินอยากจะไป ครอสก็จะไม่ห้าม”

            ผมนิ่ง  ก่อนค่อยพยักหน้าลงก็ดี  จะได้จบอย่างไม่มีปัญหา

            “เรื่องที่วินได้ยิน ครอสไม่มีอะไรจะแก้ตัว มันเป็นความหลงระเริงและความคะนองปากของครอสเอง ครอสขอโทษนะ ครอสไม่รู้ว่าจะพูดยังไงให้วินเข้าใจ และครอสก็รู้ว่าวินก็คงไม่ยกโทษให้   ครอสมันแย่เอง”

            แก้ตัวไม่ขึ้น  จะพูดออกมาทำไมให้มันเข้าตัวนะ  แค่นี้ผมก็ไม่อยากจะฟังต่อแล้ว

            “ก่อนวินจะความใจเสื่อม พูดไปวินก็คงจำไม่ได้ เราเกลียดกันมาก มากจนแทบจะฆ่ากันตายได้เลย วินนะชอบมาหาเรื่องครอสก่อนทั้งๆที่ครอสไม่ได้ทำอะไรให้เลย”

            ผมมองหน้าครอสอย่างจริงจัง  แน่นะ  ไอ้ที่ว่า...ครอสไม่ได้ทำอะไร

            “จริงๆนะ เรื่องนี้ครอสไม่โกหก”ครอสพูดออกมาเหมือนดูสายตาผมออก

“จากนั้น  เราก็เริ่มใช้วิธีรุนแรงเข้าใส่กัน  ตีกันบ้าง  แกล้งกันบ้าง  แต่จู่ๆมาวันหนึ่ง  วินก็มาหาครอสแล้วประกาศตัวว่าจะจีบเบลล์  ซึ่งตอนนั้นครอสก็กำลังจีบอยู่ แถมบอกว่าให้ยุติการแกล้งกัน  แล้วมาแข่งกันจีบเบลล์แทน  อ้อ  แถมบอกด้วยนะว่าอยู่ต่อหน้าเบลล์ให้ทำเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน  อันนี้ครอสก็ไม่เข้าใจความคิดวินเท่าไหร่นักหรอกแต่ก็ทำให้ฉากหน้าว่าเราเป็นเพื่อนกัน  คนอื่นๆก็คิดว่าเราดีกันแล้ว”

            นี่หรือความสัมพันธ์กันจริงๆ  เราไม่ได้เป็นแฟนกัน  แม้แต่เพื่อนก็ยังไม่ได้เป็นด้วยซ้ำควรสงสารตัวเองดีไหม  ที่ไม่เคยได้รับความจริงใจเลยซักนิด  หลอกกันตั้งแต่ต้น

            “เรื่องเบลล์ ก่อนหน้าวินจะรถชนวันหนึ่ง เราก็ได้เสียกันแล้ว”ครอสพูดแผ่วเบา

            ผมถึงกับพูดไม่อออก  กี่ปีแล้วที่โดนนอกใจ  กี่ปีแล้วที่ร่างกายและใจของเขามันไม่ใช่ของเรา 

ไม่เคยใช่ตลอดมา

            ครอสที่ผมเคยรู้จักมันไม่เคยมี  ไม่เคยมีมาตั้งแต่ต้น 

            นี่ผมจะต้องทนฟังเรื่องหลอกลวงระหว่างเรากันไปถึงไหนนะ  ครอสต้องการอะไร   แค่นี้ใจผมก็เจ็บ  เจ็บจนจะตายให้ได้ตรงนี้  แค่นี้ยังทำร้ายกันไม่พอใช่ไหม 

            “จนวันที่วินประสบอุบัติเหตุ ครอสรู้ ครอสก็รีบไปดู ไม่รู้ตัวเลยเหมือนกันว่าไปทำไมอาจจะเพราะเราทะเลาะกันก่อนหน้านั้นแล้วครอสกลัวว่าตัวเองจะเป็นส่วนหนึ่งของต้นเหตุ”ครอสหยุดพูดแล้วรวบมือมือเข้าไปในฝ่ามือใหญ่ของเขา

            “จนวินตื่นขึ้นมาจำอะไรไม่ได้ ครอสก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้บอกว่าวินเป็นแฟนกับครอส ทั้งที่กับเบลล์...ครอสยังไม่ประกาศออกไปให้ใครรู้ด้วยซ้ำ แต่พอได้รู้จักตัวตนของวินจริงๆครอสก็เริ่มรู้สึก รัก โดยไม่รู้ตัว ไม่รู้จริงๆว่าตัวเองต้องการอะไร”

“จนวันที่วินเริ่มหายไปจากชีวิตครอส ครอสจึงได้รู้ว่าครอสขาดวินไม่ได้ ระยะเวลาที่ผ่านมาครอสรู้ว่าตัวเองเลว หลอกลวงวินมาตลอด ครอสก็เจ็บไม่แพ้กัน ครอสต้องทนต่อความรู้สึกผิด บาปที่เกาะกินในใจ แต่ครอสก็ยังทำ ครอสขอโทษ”หยดน้ำรื้นที่ขอบตาของผม ค่อยๆไหลริน ครอสเอื้อมมือมากอดผมทั้งๆที่ตัวเองก็สะอื้นไห้ไม่แพ้กัน

            “ครอสมันเลว  ครอสทำร้ายวิน  ทำร้ายคนที่ครอสรัก  แต่ครอสคงทนไม่ได้ที่จะให้วินจากครอสไป มันอ้างว้าง เงียบเหงา  เดียวดาย  และเจ็บปวดครอสก็โง่  โง่ไม่แพ้กัน  ที่กว่าจะรู้ตัวว่ารักก็ใช้เวลาตั้งหลายปี  ตลอดเวลาที่เราคบกัน  ครอสรู้สึกว่าต้องการวิน  ชอบเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน  ทำอะไรด้วยกัน ห่วงใยกัน ไม่เคยรู้เลยว่านั่นคือความรัก ขอโทษจริงๆ  ครอสไม่เคยรู้ว่าความรักจริงๆเป็นยังไง ครอสไม่เคยมีความรัก  ไม่เคยรู้จักจนได้มาเจอวินครอสไม่รู้ว่าวินจะให้โอกาสครอสไหม  แต่ในวันนี้...ครอสต้องการบอกความจริงทั้งหมดเพื่อวิน  การรู้มันคงดีกว่าการไม่รู้อะไรจริงๆนั่นแหละ  จะเหลือแต่วินเลือกว่าเราควรจะเป็นยังไง”

            ผมสบตาครอส  มองให้ลึกถึงจิตใจ  เชื่อได้แค่ไหนคำพูดที่ออกมา  เริ่มต้นด้วยการแก้แค้นจะจบลงด้วยความรักงั้นหรอ 

            เริ่มแรกที่จะรัก  ผมก็กลัว  กลัวทุกอย่าง  ความรักที่ไม่ใช่เรื่องที่สังคมยอมรับ  กลัวพ่อแม่ผิดหวัง  กลัวทุกอย่าง  จนเมื่อรักแล้วจึงได้บอกกับตัวเองว่าเพียงมีครอสก็จะสามารถผ่านพ้นทุกอย่างไปได้  แต่ในวันนี้ความรักที่เชื่อมาตลอดกลับไม่ใช่

            “แล้วเบลล์ละ”ผมถามออกไป เธอคนนั้นก็ไม่ใช่คนผิด เธอไม่ผิดเลย เธอก็รักครอสเหมือนผมรัก ที่จริงเธอมาก่อนผมด้วยซ้ำ ผมเองที่ควรเป็นคนไป ความรักของเธอไม่ได้เริ่มต้นด้วยการโกหกหลอกลวงเหมือนผม ของเธอคนนั้นเริ่มจากใจจริง

            “ครอสบอกเลิกแล้ว  ตั้งแต่ที่วินหายไป  ตั้งแต่ที่ครอสรู้ใจตัวเอง  ก็อย่างที่บอกครอสเพิ่งรู้ตัว รู้ตัวเองว่าเวลาอยู่กับวินและเบลล์มันต่างกัน  กับเบลล์มันเหมือนแค่อยู่ด้วยแล้วสนุก  ผ่อนคลายไปวันๆ  ไม่รู้สึกดี อิ่มอกอิ่มใจเหมือนอยู่กับใครบาง”ครอสบอกอย่างนั้นแล้วจ้องมองในนัยน์ตาของผมเพื่อให้ผมเห็นว่าคำพูดที่พูดออกมาไม่โกหก  ดั่งคำที่ว่า  ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ  แต่ผมก็ไม่ดีใจซักนิดที่จริงไม่รู้สึกอะไรเลยมากกว่า  ไม่อยากออกความคิดเลย

ในตอนนี้ผมคิดไม่ออกจริงๆ  รู้หมดทุกอย่างก็แล้ว  แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

“ครอส วินขอเวลา วินสับสน วินไม่แน่ใจ”ผมพูดออกมาจากใจ 

            ครอสพยักหน้า

            “ก็ยังดีกว่าสัญญาที่วินให้ครอสทำ ตอนวินบอกว่าให้เราเลิกกันวินรู้ไหมว่าครอสเจ็บ เจ็บตรงนี้”ว่าแล้วครอสก็จับมือของผมไปวางตรงที่หน้าอกข้างซ้าย ตรงหัวใจที่เต้นแรง

            “แต่ความเจ็บนี้ก็คงไม่เท่าที่วินเคยเจ็บ  วินบอกให้รอ  ครอสก็จะรอ  รอจนกว่าวินจะตัดสินใจได้  แต่ครอสขอร้อง  อย่าได้หนี อย่าได้หลบหน้ากัน  มันเจ็บปวด  ครอสตามหาวินมาตลอด  รอคอยว่าเมื่อไหร่วินจะมาหาหรือโทรหากันบ้างแต่กลับไม่มีเลย  นะขอร้อง  ครอสอยากอยู่ใกล้วิน  ใกล้หัวใจของตัวเอง”

            เสียงหัวใจของผมเต้นแรง  แค่ครอสอ้อนมานิดๆเศร้ามาหน่อยๆ  ผมก็ใจอ่อนไปกว่าครึ่ง  แถมคำบอกรักที่เมื่อก่อนครอสแทบไม่เอ่ยปาก  แต่ชั่วโมงนี้  เวลานี้ที่เราคุยกัน  ผมได้ยินนับครั้งไม่ถ้วนทั้งพูดตรงๆและทางอ้อม

            “ได้ แต่ระหว่างที่รอ ห้ามมีอะไรเกินเลยระหว่างกัน และตอนนี้ส่งวินกลับบ้านได้แล้ว คนอื่นเค้าคงตามหาวินกันไปทั่ว”

            ในที่สุดผมก็ใจอ่อนจนได้

            ครอสทำหน้างอน  ทำปากพองลมอย่างขัดใจ

            “ได้ครับ คุณหนู”ครอสลุกขึ้นออกจากเตียง แต่ก็ไม่วายมาหอมแก้มผม

            “ครอส”ผมตวาดใส่ เพิ่งบอกไปหยกๆแต่ครอสก็ยิ้มร่า แล้วเดินหนีออกไป

ผมสูดลมหายใจ  กลิ่นที่คุ้นเคย  และความสบายใจที่ไม่ได้มีมานานหลายเดือน  แม้รู้ว่าครอสเลว  แม้รู้ว่าครอสทำผิด  แต่การที่ได้รับรู้ความจริงทั้งหมด  ผมทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก  แม้ความรักครั้งนี้จะทำร้ายใจคนอีกหลายคนก็ตาม

เมื่อกลับมาถึงบ้าน  ก็พบทุกคนนั่งรอกันอยู่ที่ห้องรับแขก  โดยเฉพาะพี่ซันที่นั่งหน้าหงิกไม่รับแขก  มีตาร์ที่มองมาด้วยสายตาเป็นห่วง 

            ดีนะที่แม่กับพ่อไม่อยู่   มีหวังแม่ร้องไห้ฟูมฟายแน่ๆ

            “วิน ไปไหนมา”คนแรกที่ถามกลับเป็นต้าร์

            “เอ่อ เราไปกับเพื่อนมานะ พอดีเจอกันโดยบังเอิญ แล้วคนนี้ไม่ได้เจอนานก็เลยไปโดยไม่ได้บอก ขอโทษนะ”ผมบอกขอโทษ ต้าร์ยิ้มออกมานิดหนึ่ง

            ผมมองไปทางพี่ซัน  พี่ซันคงรู้แล้วว่าผมไปกับใคร  ถึงนั่งหน้านิ่งขนาดนี้  ดีนะที่ผมห้ามไม่ให้ครอสเข้ามาในบ้าน  ไม่งั้นมีเฮ

            “งั้นหรอ เอ่อ ต้าร์เอาของมาให้แล้วนะ”

            “อืม ขอบคุณมาก”

            หลังจากนั้น  ผมก็ชวนต้าร์กินข้าวที่บ้านเป็นการตอบแทน  ทั้งที่ตัวเองจะอิ่มสุดๆก็ตาม  ถึงผมจะอ้วกมาแล้วก็เถอะ   แต่เพื่อนออกจะแสนดีอย่างนี้ก็ต้องทำดีหน่อยละนะ

            เมื่อต้าร์กลับไปแล้ว  ก็เหลือผมกับพี่ซัน

            “คืนดีกันแล้วหรอ”พี่ซันถามออกมาในที่สุด

“ก็ไม่เชิง ผมขอเวลากับครอสเพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอายังไง”

พี่ซันยิ้ม  แล้วลูบหัวของผมเบาๆ

“คิดให้ดีนะ ถึงยังไงพี่ก็ไม่อยากให้วินต้องเจ็บอีกครั้ง มีครั้งหน้าพี่จะเอาเลือดที่หัวของมันออก”พี่ซันยิ้มเหี้ยม

“พี่ซันโหด”ผมหยอกเข้าให้

จากนั้นเราก็คุยกันตามประสาพี่น้องแล้วก็ต่างคนต่างพักผ่อนกันไป