Yaoi Online (ตอนที่ 20)

“ทะ ท่านพี่”เรนโชเอ่ยเสียงสั่นเมื่อโดนจับมัดหลังติดกับเสาไม้ด้วยเชือกซึ่งน่าจะเป็นม่วงมัดเพราะสามารถสั่งตามใจได้ ให้มัดตรงนั้น คลายปมตรงนี้ หย่อนตรงนู้นหน่อย ตรึงด้านใน เชือกแสนรู้ก็สามารถทำได้ตามใจสั่ง

“แบบนี้แหละสวย”เรนโชเหงื่อตกกับสภาพของตัวเอง ตัวถูกจับมัดให้ยกลอยสะโพกยื่นไปด้านหน้าเด่นหรา แขนถูกตรึงให้กางออก ขาถูกจับถ่างออกด้วยเชือกจับยึดตรงข้อเท้า ด้านหน้าอกก็มีเชือกรัดแถมกดทับตรงยอดอกพอดี และช่วงล่างก็ถูกรัดตรงช่วงขาอ่อน

“ก่อนอื่น วาดภาพกันดีกว่านะ เก็บไว้เป็นที่ระลึก”มาเอลหยิบกระดาษ พู่กันและอุปกรณ์วาดภาพออกมา นัยน์ตาล้วงลึกมองร่างเปลือยเปล่าที่ถูกมัดด้วยเชือก หนึ่งมือจับกระดาษหนึ่งมือจับดินสอขยับไปมา

ถ้าเป็นเพียงเท่านั้น เรนโชคงไม่ทรมานเท่ากับที่มาเอลใช้หัวดินสอปลายทู่ลากไปตามผิวเนื้ออ่อนของเรนโช

“ความยาวน่าจะประมาณนี้”

“ตรงนั้นมันไม่เอานะฮะ”เรนโชน้ำตาคลอพยายามขยุกขยิกหนี เมื่อตรงฝ่าเท้าถูกดินสอลากผ่านไปมา มันจักกะจี้จนน้ำตาเล็ดแต่เพราะถูกมัดไว้จึงได้เกร็งกาย มันเป็นการทรมานที่ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดทางกาย

“ท่านพี่ ท่านพี่”เรนโชเรียกร้องเมื่ออีกฝ่ายยังไม่หยุดการกระทำตั้งหน้าตั้งตาใช้ปลายดินสอลากไปทั่วเท้าขาวเนียน เชื่อแล้วว่าใต้ฝ่าเท้าเป็นแหล่งรวมเส้นประสาท เรนโชช่างกายกระตุกสั่นเมื่อปลายดินสอกดลงลึก ณ จุดหนึ่งที่ปลายเท้า

“อึก มันเจ็บ”น้ำตาไหลริน แต่มาเอลกลับแย้มยิ้มออกมา

“เด็กน้อย น้ำตาสวยดีนะ”

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพอใจในการกลั่นแกล้งเบื้องต้น จึงกลับไปนั่งวาดรูปต่อ เรนโชแทบกระอักเพราะมาเอลหยิบดินสออีกแท่งออกมา ส่วนแท่งนั้นยังลอยไปมาราวกับมีชีวิตคอยไต่ลากเลื้อยไปตามผิวกาย บ้างก็หยุดงานแล้วกลายเป็นมาเดินแตะไต่อยู่ตรงหน้าท้องมน

มาเอลตวัดมือไปมาอย่างเชี่ยวชาญไม่นานกระดาษสีขาวล้วนก็ปรากฏรูปภาพร่างเว้นดินสอ ถ้าเพียงแค่ลงสีก็นับว่าเป็นรูปที่งดงาม เสียแต่ว่ารูปภาพนั้นค่อนไปทางจรรโลงความต้องการของใครบางคนเพราะด้วยท่าต้นแบบที่ดูลามกอาณาจาร

เรนโชทนรับการทรมาน เพราะอย่างไรก็ตั้งเป้ารอผลลัพธ์ ปลดปล่อยน้ำตาให้ไหลรินมากกว่าเดิม ในเมื่อมาเอลบอกว่าน้ำตาของเขาสวย เขาก็จะร้องออกมาให้งดงามอย่างที่มาเอลหวัง ไม่มีอาการสะอึกสะอื้นเพียงไหลรินเป็นหยาดค้างน้ำเพชร

“อึก อ๊ะ”เรนโชสะกดกลั้นเสียงร้องเมื่อรู้สึกเจ็บตรงบ้านท้าย ปลายดินสอทะลึ่งพรวดเข้ามาอย่างไม่ได้เตรียมใจและไม่มีสิ่งใดช่วย หมุนเกลียววนอยู่ในตัวเหมือนกำลังเป็นไฟฉายนำทางสำรวจช่องทางด้านใน

“เป็นช่องทางที่ดี”มาเอลเลียลิ้น ดึงดินสอออกมากปากทางอย่างพรวดพราด เรนโชร่างกระตุกทันควัน

“เด็กน้อย จะเชื้อเชิญไปถึงไหน”เรนโชไม่รู้ว่ามาเอลหมายถึงอะไร เพียงแต่เห็นสายตาที่จับจ้องมองช่วงบั้นท้ายอย่างไม่ละจากไปไหน จากดินสอมาเอลก็เปลี่ยนมาเป็นพู่กันอย่างที่ตัวเองชอบถือ ใช้ปลายขนที่เปียกน้ำตวัดตรงปากทางไปมาบ้างก็หลุบเข้าด้านในแล้วปัดผ่านออกมา

ผ่านประสบการณ์มาสองครั้งแต่ไม่มีครั้งไหนที่จะทรมานเท่าทั้งนี้ ของฮันนั้นมันเรียกว่าน่ากลัว น่าหวาดหวั่น ส่วนของนายท่านนั้นร้อนแรงจนแทบจะละลาย ส่วนของนายท่านราฟาแม้ไม่ถึงขั้นสุดท้ายแต่ก็น่าจะอ่อนโยนและอบอุ่น แม้ไม่อยากจะเปรียบเทียบแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าอ้อมกอดของแต่ละคนนั้นช่างแตกต่าง มีเสน่ห์เป็นของตัวเอง

“อื้อ อ๊ะ ท่านพี่”เรนโชหลุบตามองมาเอลที่กำลังกลืนกินส่วนอ่อนไหวของตัวเองส่วนมือก็ยังถือพู่กันเพื่อใช้กลั่นแกล้งเบื้องล่าง แต่บางครั้งเขี้ยวคมๆนั่นก็ลากยาวเหมือนจงใจให้สัมผัสโดนด้วย เรนโชใจเต้นแรงเพราะทั้งรู้สึกดีและกลัว

“ท่านพี่อย่า...อย่ากัดลงไปนะฮะ”เรนโชร้องขอ มาเอลเงยหน้ามองคนที่ถูกพันธนาการใบหน้าหวานมีเหงื่อซึม ผมเปียกลู่น้ำตาคลอบ้างก็หยดออกมาเป็นสายธาร ใบหน้าแดงกล่ำคล้ายเหมือนคนร้อน แต่ที่มาเอลชอบที่สุดคือนัยน์ตาที่บ่งบอกอารมณ์ เจ้าตัวจะรู้ไหมว่าแสดงออกมาแบบไหน

“ตรงไหนละ ถ้าไม่บอกดีๆก็กัดแล้วนะ”มาเอลผละจากส่วนอ่อนไหวและหันมากัดตรงต้นขาอ่อนแทน ฝังเขี้ยวคมลงไปประทับตราให้เป็นรอยแผลแสดงความเป็นเจ้าของ เรนโชรู้สึกเจ็บจนน้ำตาจะล่วงอีกครั้ง

“ตรง...ของผม”เรนโชกัดปากพูดแทบตายกว่าจะกลั้นคำน่าอายออกไปได้ บอกตัวเองให้แสดงความยั่วยวนออกไปแต่ก็ทำไม่ได้เท่าที่ใจคิด คนประสบการณ์น้อยก็คือคนประสบการณ์น้อยไม่สามารถโหมแรงต้านทานคนที่เชี่ยวชาญและดูคนออกได้ง่ายๆ

ในเมื่อยั่วยวนลำบากนัก ก็แสดงท่าทางซื่อใสของตัวเองออกไปนี่แหละ

เหมือนที่อาร์ทเคยบอก เป็นตัวของตัวเองดีที่สุด

ไม่ฝืนตัวเองแต่ก็ไม่โง่

“ท่านพี่จูบหน่อย”เรนโชทำตาอ้อน มาเอลเหยียดยิ้มแล้วยืดตัวขึ้นไปจูบ สัมผัสลิ้นอุ่นวาบหวานได้ไม่นานเรนโชก็กัดลงบนลิ้นของมาเอลจนได้เลือดก่อนจะรุกเร้าอีกฝ่ายกลับไปดูดกลืนรสเลือดของอีกฝ่าย

“เอาคืนที่กัดฮะ”เรนโชยิ้มหวานหยดแต่ใจเต้นแรง นี่เป็นการเสี่ยงพนันของเรนโชว่ามาเอลจะใช่แบบที่ตัวเองคิดหรือเปล่า

มาเอลนิ่งอึ้งก่อนจะเริ่มหัวเราะออกมา แววตาเปลี่ยนไปเป็นวาวโรจน์ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างถูกใจ

“กล้าทำร้ายกันแบบนี้ คงต้องทรมานกันดีๆ”เรนโชยิ้มตอบรับทันที

“เอาสิฮะ”เผยตัวตนของตัวเองออกมา แสดงออกมาสิว่าที่กอดคนอื่นอย่างอ่อนโยนนั้นคือการเสแสร้ง ทั้งที่จริงแล้วชอบแบบทารุณ แม้รู้ว่าจะต้องได้รับการกอดแบบรุนแรงและทรมาน แต่เรนโชก็ยังยิ้มเพราะนั่นหมายความว่าเรนโชได้ก้าวเข้าไปอยู่ในส่วนที่ไม่มีใครเข้าถึง

ม่วงเลื้อยถูกหยิบออกมา เรนโชนัยน์ตาสั่นระริกเพราะเคยได้ยินคุณศัพท์ของมันมาแล้ว  มันเติบโตพัวพันรัดร้อยร่างแต่มันไม่เหมือนม่วงรัด ทุกครั้งที่เคลื่อนไหวทุกสัมผัสทุกปลุกเร้าอย่างหยาบโลน ร่างทั้งร่างของเรนโชถูกเถาไม้โอบล้อม

ปลายของม่วงเลื้อยไม่ใช่ยอดใบอ่อน มันเหมือนแก่นกายของมนุษย์ผู้ชายเต็มวัย มันเลื้อยวนตรงยอดอกชมพูก่อนจะชูตัวขึ้นเหมือนงูกำลังแผ่หัวขู่ฉก เรนโชสั่นสะท้านกาย ด้วยความรวดเร็วมันก็คล้ายฉกวูบบังคับให้เรนโชอ้าปากครอบครอง

รสสัมผัสไม่ต่างกับแก่นกายคน แต่มีกลิ่นที่หอมเย้ายวนและรสชาติจากปลายยอดเหมือนน้ำจากเกสรดอกไม้ มัวเมาให้คนหลงเคลิบเคลิ้มจนสติหลุดลอยไป

ถ้าไม่เพราะแรงกัดหนักที่ขาอ่อนที่ช่วยดึงสติกลับมา เรนโชก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเป็นแบบไหน มาเอลทั้งฟ้อนเฟ้นและหยอกกัดสะโพกนุ่ม เรนโชหลุดครางออกมาทั้งที่มันก็เจ็บแต่กลับรู้สึกดี

เชือกที่รัดร่างยิ่งแน่นตึงบาดเนื้อผิวจนกดลึก มาเอลกลับไปจัดการช่วงบั้นท้ายเหมือนเดิมแต่ตอนนี้เริ่มด้วยกันกัดร่างนุ่มแบบไม่ยั้ง กัดลึกจนได้เลือด

            “อื้อ อื้อ”เรนโชสะบัดคอ อยากจะพูดว่าเจ็บออกมา แต่ปลายของม่วงเลื้อยกลับไม่ยอมให้ทำ แผ่กระจายดุนดันสอดลึกเข้ามาในโพรงปากจนอึดอัด

“เด็กน้อย เธอร้องขอเองนะ”มาเอลพูดออกมาเมื่อเห็นร่างงามทรมาน ยิ่งบิดเร้าก็ยิ่งอยากจะสั่งสอนความเจ็บปวด มาเอลสะบัดมือร่างของเรนโชก็ยกสะโพกขึ้นมากกว่าเดิมโดยการบังคับของเหล่าเชือกที่ร้อยรักพันธนาการอยู่

มาเอลเอาผ้าผืนยาวมาผูกตาของเรนโชไว้ก่อนจากนั้น ก่อนที่จะให้ม่วงเลื้อยถอนออกมาจากปากเล็ก ใบหน้างามดูรู้สึกโล่งใจแม้จะมองไม่เห็นทำให้มาเอลยิ่งยิ้มเยาะ สอดแก่นกายใหญ่เข้าช่องทางเล็กอย่างรวดเดียวจบ

แม้จะได้รับการปรนเปรอมาบ้างแล้ว แต่ความเจ็บก็ยังส่งผลให้เรนโชร้องออกมา แก่นกายของมาเอลเหมือนอาบยาพิษร้อนแรงมันทำให้ภายในตัวเรนโชแทบจะหลอมละลายราวกับมีกองไฟสุมอยู่ในกาย

ด้วยความที่ผูกผ้าปิดตา ราวกับร่างกายต้องการชดเชยประสาทสัมผัสที่หายไป สัมผัสทางกายจึงยิ่งเด่นชัดราวกับรับรู้ทุกองศา เสียงเนื้อสัมผัสดังหยาบโลนสอดรับลอดเข้าหูเหมือนความตั้งใจให้ได้ยิน

“ปล่อยเชือกตรงแขนได้ไหมฮะ”เรนโชไม่อยากเป็นผู้ตามเกมแต่เพียงฝ่ายเดียว ยิ้มหวานอย่างยั่วเย้า

“เพื่ออะไร”มาเอลถาม

“ผมอยากจะกอดท่านพี่ ให้ผมได้สัมผัสท่านพี่บ้าง”

“รุนแรงแค่ไหนผมก็...ยอม...นะฮะ”