Yaoi Online (ตอนที่ 14)

“อื้อ อะ”เรนโชครางในลำคอเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนมือไปสัมผัสส่วนอ่อนไหวของตนก่อนจะลูบไล้ช้าๆอย่างนิ่มนวล ไม่รีบร้อน ริมฝีปากร้อนผ่าวยังคงไล่จูบช่วงไหล่บาง

“แค่คิดว่า ถ้าในโลกจริงเราเจอกัน จะเป็นยังไง”

ริมฝีปากร้อนหยุดจูบชะงักแม้มือยังทำหน้าที่ให้ ราฟาพาเรนโชไปพิงตรงขอบแอ่งโดยให้เรนโชพิงอกของตัวเองไว้

“ที่นี่ก็เหมือนอ่านหนังสือ มันคือจินตนาการ”

“ฮะ ผมเข้าใจ”

            เข้าใจว่ามันเป็นจินตนาการเมื่อลืมตาตื่นขึ้นเมื่อใดมันก็เป็นแค่ความฝันที่เหมือนกับความเป็นจริง แต่เพราะความฝันนี้มันมีผลต่อโลกความเป็นจริง ดังนั้น ไม่ว่าจะลืมตาตื่นกี่ครั้งก็ต้องกลับมาฝันเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ไขว่คว้า

            “อยู่กับฉันไม่จำเป็นต้องทำเป็นเข้มแข็งก็ได้นะ”

            “ผม...”

            ราฟาจับเรนโชให้หันหน้ากลับมามองตัวเองปลายนิ้วเรียวลูบไล้ขอบตา ต่างคนก็ต่างจ้องมองกันมองให้เห็นถึงสิ่งที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตา

            “แววตาของเธอบางครั้งมันก็แสดงออกมา เธอไม่ได้เข้ามาในเกมนี้เหมือนคนอื่นไม่ได้มาเพื่อเล่น แต่มาเพื่อต่อสู้…สู้เพื่อบางสิ่ง”

            “ทำไม...ถึง อ่ะ...อื้อ”

            “ทำไมถึงรู้นะหรอ เพราะฉันเคยมีแววตาแบบนั้นละมั้ง”แววตาที่ไม่ยอมแพ้ แม้มีหนทางที่จะได้มา จะเจ็บจะลำบากแค่ไหนก็ทนยอม แม้ต้องก้มหัวให้ใครก็ทำได้...เพื่อสิ่งสำคัญ

            ราฟาเร่งมือของตนเองที่จับส่วนอ่อนไหวของเรนโชอยู่ ทำให้เรนโชไม่สามารถพูดต่อจนจบได้ คอยแต่อ้าขาให้กว้างเพื่อให้อีกฝ่ายกระทำได้ถนัด

            “เพราะแบบนั้นฉันถึงได้รู้ว่าตอนนี้เธอนะกำลังอยู่ช่วงอันตรายแค่ไหน เพราะฉะนั้น...”

            “ร้องไห้ออกมา ปลดปล่อยทุกอย่างออกมา ทั้งความเสียใจและความสุข เพราะเมื่อเธอออกไปจากที่นี่ เธอต้องก้าวเดินต่อไป”เสียงกระซิบที่ข้างหูและสัมผัสอุ่นที่หน้าผากซึ่งเป็นเหมือนการปลอบประโลมจิตใจทำให้เรนโชน้ำตารื้นก่อนจะหยาดหยดลงมาเรื่อยๆเหมือนสายธารเส้นเล็ก

            “ผม...อึก”

            “ชู่...ไม่ต้องพูดอะไร ปลดปล่อยทุกอย่างที่เก็บไว้ออกมาก็พอ”

ราฟามองสายธารน้ำตาอย่างพอใจ เรนโชอาจไม่รู้ตัวเองว่าตนเองนั้นอยู่ในสภาพเสี่ยงแค่ไหนเหมือนการยืนอยู่ที่ปากเหวและมีลมแรงพัดอยู่ด้านหลัง แม้จะบอกว่าตัวเองว่าไม่เป็นไร แม้จะมีทีท่าว่าตื่นเต้น เขินอาย แต่ลึกข้างในสุดของจิตใจก็ยังมีความเสียใจ ความเสียใจที่แม้แต่ตัวเองก็กลบฝังไว้แน่น

เรนโชสบนัยน์ตาอมม่วงที่ปรากฏร่องรอยถึงความเป็นห่วง ทั้งที่พยายามเก็บไว้มิดแล้วแต่นายท่านราฟาก็ยังรู้...จนได้

ถึงแม้สิ่งที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่ความเป็นจริง แต่สัมผัสทุกสิ่งก็เหมือนจริงประหนึ่งเรนโชได้มอบกายให้แก่คนที่ตัวเองยังไม่ได้รักและอีกฝ่ายก็ยังไม่ได้รักตอบเช่นกัน และไหนจะต้องทำกับคนอื่นอีก ต่อให้จิตใจเข้มแข็งแค่ไหน ส่วนลึกในจิตใจก็ยังมีช่องโหว่มหาศาล ต่อให้ภายนอกยิ้มได้แต่ภายในจิตใจจริงๆอาจจะกำลังตายลงอย่างช้าๆก็ได้

นายท่านราฟามองออกว่าเขานะ ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออกมา

“ฮึก ฮื้อ อ่ะ อื้อ”เสียงร้องไห้สลับครางหวาน มันเป็นความรู้สึกที่บอกยากว่าตอนนี้กำลังรู้สึกอย่างไร แต่เรนโชรู้คนที่กำลังโอบกอดเรนโชไว้กำลังสอนให้เขารู้จักทั้งความสุขทั้งความเสียใจ และที่สำคัญรู้จักระบายมันออกไป

เพื่อให้ก้าวขาครั้งต่อไปได้อย่างมั่นคง

“อะ อ๊า ฮึก”

“เห็นเงาตัวเองในน้ำไหม มองมันสิ”

“เธอในตอนนี้ก็เป็นเหมือนเงาในร่างจริงไม่จำเป็นต้องเก็บความรู้สึกผิดชอบในใจไว้ ไม่จำเป็นต้องมีศีลธรรม แสดงตัวตนออกมา และจงเรียนรู้ตัวตนของอีกฝ่าย ทำให้คนหลงรักเธอให้ได้”

“อ๊ะ อ้าาา”เรนโชปลดปล่อยออกมาเต็มมือของราฟา ลมหายใจหอบร้อนดังออกมาแผ่วๆ ราฟาใช้มืออีกข้างลูบหัวเรนโชและจูบตรงขมับ เรนโชนั่งนิ่งๆเหม่อมองวิวธรรมชาติ มองใบไม้ที่สั่นไหวและมองคลื่นน้ำสลับกับการมองเงาของตัวเอง

ตอนนี้จิตใจของเขาสงบลงแล้ว

“ผมไม่รู้ว่าทำไมนายท่านถึงทำแบบนี้”

…ทำไมถึงช่วยผม

“แต่ก็ขอบคุณมากนะฮะ”

“ก็บอกแล้วไง...”

            ราฟาที่กำลังจะพูดก็โดนเรนโชพูดดักคอขึ้นมาก่อน

“ถ้ามันยากไปก็ไม่ต้องคิด”

           

            “ก็เข้าใจแล้วนี่”อีกฝ่ายตอบเสียงนุ่ม

            “ตอนนี้ผมสบายใจมากเลยฮะ ทุกครั้งที่ผมร้องไห้ออกมาผมก็เก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจ ต่อให้ร้องกี่ครั้งมันก็ยังคัดแน่นในอก แต่พอผมลองปล่อยผ่านมันไปมันก็รู้สึกดีอย่างเหลือเชื่อ”เรนโชกวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าตัวเอง จากนั้นก็เอียงตัวหันหน้าเข้าพาคนที่ตัวเองใช้เป็นที่พักพิง สองมือโค้งเข้าหากอดคออีกฝ่ายไว้แน่น

            “ขอบคุณอีกครั้งนะฮะ สำหรับคำแนะนำ ผมอาจจะทำไม่ได้ในทันที แต่ผมก็จะพยายาม”

            จะทิ้งหลักของเหตุผลออกไป จะไม่สนใจว่าใครจะมองมายังไงถ้ารู้ว่าตัวเองต้องจีบถึง 7 คนและต้องมีอะไรกัน

            “แต่อย่าทิ้งตัวตนของเธอละ ตัวตนที่น่ารักและอ่อนโยน”

            “ฮะ”เรนโชรับปาก ก่อนจะยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นแก่นกายของคนตรงหน้ากำลังพองโตอยู่ใต้น้ำ

            “ให้ผมช่วยนะฮะ ให้ผมตอบแทน”      

            “อย่าดีกว่า เธอไม่ไหวหรอก”

            “แต่ผมใช้อย่างอื่นช่วยก็ได้นี่ฮะ อย่างเช่น...”เรนโชจับนิ้วเรียวของอีกฝ่ายมาลูบไล้ตรงกลีบปากตนเอง จากนั้นลิ้นน้อยๆก็ไล้เลียตรงปลายนิ้ว สื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาอยากจะทำอะไร และครั้งนี้เขาเต็มใจจะทำ ไม่มีการสั่ง ไม่มีการบังคับ

            “เอาสิ”

            ราฟาดันตัวเองไปนั่งตรงขอบแอ่งปล่อยให้เรนโชที่ยืนขึ้นก้มหัวลงมาจัดการ ลิ้นเล็กอุ่นตวัดปลายลิ้นตรงส่วนหัวก่อนจะไล้เลียน้ำขาวๆที่ปริ่มออกมาเหมือนน้ำหวานจากแท่งไอศกรีมที่กำลังละลาย นอกจากนั้นก็ยังใช้มือกำส่วนโคนจับขยับขึ้นลงพร้อมกันไปด้วยอย่างเป็นจังหวะ

            “อืม ดี”เสียงทุ้มที่บ่งบอกว่าราฟารู้สึกดีกับสิ่งที่เรนโชกำลังทำ ทำให้เรนโชมีกำลังใจมากขึ้นและจัดการจับแก่นกายใหญ่เข้าโพรงปากดูดดุนและใช้ลิ้นเล็กตวัดผ่านไปตามแกนยาว

            เรนโชเงยหน้าไปมองราฟาเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายจ้องมองอยู่ เป็นจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังยิ้ม รอยยิ้มนิดๆแต่ตราตรึงใจ รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและมันสั่นไหวต่อหัวใจของเรนโช

            ตึก ตึก

            เรนโชรีบหลบสายตาลงมาก่อนจะจัดการไล้เลียต่อ แต่ครานี้มือของราฟาไม่อยู่เฉยแต่กลับยื่นมาหยอกล้อกับยอดอกเล็กของตัวเองด้วยเช่นกัน ทำให้เรนโชต้องรีบเร่งรัวลิ้นอุ่นของตัวเองและขยับโพรงปากร้อนให้ครองครองแก่นกายใหญ่ได้ถนัดยิ่งขึ้นก่อนที่ตัวเองจะมีอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง

            “เน้น ตรงนั้น”เสียงทุ้มที่พูดขึ้นมาทำให้เรนโชจัดการเน้นไปตามจุดที่นายท่านราฟาต้องการอย่างเอาใจ

            “อา แบบนั้นแหละดี”

            แก่นกายร้อนพองตัวถึงขีดสุด เรนโชพยายามตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือเท่าที่เคยทำมาเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายใกล้จะปลดปล่อยแล้ว

            “จะออกแล้ว”ราฟาจะดันให้หัวของเรนโชยกขึ้น แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมทำตามกลับเร่งจังหวะสุดท้ายและรับน้ำขาวขุ่นร้อนเข้าไปในโพรงปากและกลืนกินมันลงไป

            “ขอบใจ”