Yaoi Online (ตอนที่ 23)

“นั่นมันขึ้นอยู่กับตัวเธอ”

เรนโชเหลือบตามองว่าพอทำแบบนี้นายท่านว่าอย่างไรแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูพอใจ เรนโชจึงเริ่มแกะสายชุดของอีกฝ่ายโดยที่นายท่านก็ไม่รั้งรอถอดชุดให้เรนโชออกอย่างเชี่ยวชาญ เรนโชถึงกับเห็นความต่างเมื่อตัวเองเปลือยร่อนจ้อนส่วนนายท่านนั้นสายโอบิยังทันได้เอาออกเลย

            ร่างกายของนายท่านยังงดงามเช่นเคย ในการกอดที่ผ่านมาเรนโชได้เห็นร่างชัดๆก็มีเพียงนายท่านคาออส กับนายท่านมาเอลก็ไม่ถอดชุดออกมาทั้งหมด กับฮันยิ่งแล้วใหญ่ ส่วนนายท่านราฟาด้วยความที่อาบน้ำด้วยกันคราแล้วทำให้รู้ว่าเป็นร่างกายที่เหมาะแก่การอยู่ในอ้อมกอดเพราะช่างอบอุ่นเหลือหลาย

เรนโชลากปลายนิ้วเรียวค่อยๆลากไล้ไปตามแผงหน้าท้องได้รูป เหมือนสัมผัสซุกซนนี้จะได้ผล นายท่านหดเกร็งหน้าท้องข่มกลั้นความรัญจวน เรนโชยิ่งลากมือลงต่ำลงไปอีก ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนื้ออย่างบางเบาแต่ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกลดน้อยถอยลง

“ซนจริง”เห็นพูดแบบนั้นแต่ก็ทำหน้าพอใจ เรนโชใช้แขนอีกข้างโอบกอดรอบคอให้ความร่วมมือเสียแต่โดยดี ริมฝีปากร้อนระอุบดเบียดริมฝีปากเล็ก เรนโชเอียงคอตอบโต้อย่างสู้ศึก มือที่อยู่ด้านล่างจับแก่นกายแกร่งลูบไล้

ใช่ว่านายท่านจะอยู่เฉย มือทั้งสองพัวพันเลื้อยไล้โหมโรงเริ่มต้นอย่างร้อนแรง ไม่ได้จะโอ้โลมอย่างอ่อนหวานเมื่อรู้ว่าไม่ใช่ครั้งแรกอีกต่อไป สองนิ้วแกร่งจึงหลุบเข้าไปกระทุ้งเนื้อนุ่มภายในอย่างไม่ออมแรงเพื่อให้ช่องทางได้เปิดรับสิ่งที่ใหญ่กว่า เรนโชตัวเกร็งก่อนจะพยายามผ่อนคลาย แล้วยั่วโดยบีบรัดสองนิ้วนั้นที่อยู่ภายในตัว

แน่นอนว่าเมื่อร่างเล็กตั้งท่าว่าพร้อม คาออสจึงยกร่างของเรนโชขึ้นมา เรนโช มองแก่นกายใหญ่ของนายท่านที่ตั้งชันรอท่า ค่อยๆหยัดสะโพกตัวเองลงครอบครองโดยมีสองมือใหญ่ช่วยประคอง อย่างน้อยก็ไม่ปล่อยให้เรนโชดำเนินการเพียงคนเดียว

“บรรเลงด้วยตัวเองสิ”น้ำเสียงทุ้มปนเสน่ห์พูดออกมา เรนโชก็ได้แต่ต้องยอมทำตาม ท่านี้นั้นเรนโชอยู่บนตัวนายท่านต้องคุมจังหวะด้วยตัวเอง เรนโชปาดเหงื่อก่อนจะยิ้มซุกซนในเมื่อให้ทำเองก็อย่ามาว่าก็แล้วกัน

สองมือเล็กวางมือลงบนแผงอก แล้วค่อยหยัดตัวขึ้นลงอย่างเชื่องช้า แม้ตัวเองจะทรมานแต่เรนโชก็คิดว่านายท่านทรมานมากกว่าเพราะเรนโชบีบรัดภายในแน่นแถมยังไปช้าๆและไม่ได้จังหวะ

“ของแบบนี้มันต้องช่วยกันสิฮะ”เรนโชพูดอย่างดื้อรั้น รู้ว่าทำแบบนี้อาจทำให้นายท่านไม่พอใจ แต่ก็อยากให้นายท่านได้รับรู้ว่าเรนโชไม่ใช่คนที่จะยอมทำตามไปเสียทุกเรื่องแล้ว ต้องทำตัวให้เล่นยากบ้างง่ายบ้าง ชีวิตถึงจะมีสีสัน

“หึ ก็ได้”คาออสจับเอวเรนโชช่วยคุมจังหวะและออกแรงกระทุ้งแก่นกายขึ้นมาด้านบนยามที่สะโพกเล็กเคลื่อนตัวลงมา เรนโชอดร้องออกมาไม่ได้เมื่อแก่นกายใหญ่ที่อยู่ในตัวนั้นสอดลึกยิ่งกว่าครั้งใด

“อ๊ะ อ๊า คาออส นายท่าน”เรนโชหลุมหลงไปกับรสสัมผัสแต่สมองยังคงทำงาน ลองเรียกร้องชื่อของนายท่าน เวลาที่มีอะไรกันแม้จะยังไม่ได้รักแต่คนก็ต้องการล้วนเป็นหนึ่ง การเรียกชื่อเหมือนบ่งบอกว่าคนนั้นสำคัญแถมยังสร้างความประทับใจให้อีกฝ่าย

เสียงหวานครางพร้อมร้องเรียกชื่อ พร้อมทั้งบรรเลงเพลงด้วยจังหวะเร็วอย่างไม่เกี่ยงงอน ตอนนี้นี้ถึงคราวที่ควรจะสร้างประทับใจเพื่อให้ตราตรึงจนไม่อยากจะไปกอดคนอื่นกันเลยทีเดียว

เรนโชจิกเล็บสร้างรอยแผลบนตัวของนายท่าน ทำท่าคล้ายจะไม่รู้ตัวแต่จริงๆแล้วจงใจ ให้เป็นที่ระลึกไว้ทั้งตัวและใจ

“นายท่านผมขอโทษ”เรนโชที่ฟุบตัวนอนลงคาอกของนายท่าน ลูบไล้แผลที่เกิดขึ้น การขอโทษนี้เกิดขึ้นอย่างใจจริงเพราะความรู้สึกผิด คาออสลูบเส้นผมนุ่มลื่น

“ไม่ได้เจ็บอะไร”

“นายท่านฮะ ผมขออะไรได้ไหม”

“อยากได้อะไร”

“ไม่ยากหรอกฮะ แค่ขอหลับสักงีบในอ้อมกอดนี้”เรนโชทำตาปรือไถลตัวลงไปนอนข้างๆนายท่านพร้อมเอามือของอีกฝ่ายมากุมคล้ายกับเด็กขาดความอบอุ่น คาลาสยิ้มเพียงครู่ก็เอาผ้ามาคลุมร่างเล็กเพื่อไม่ให้หนาวก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดอย่างทุลักทุเลเมื่อมืออีกข้างถูกยึดเอาไปเป็นของประกัน ประทับตราอุ่นบนหน้าผากเนียน มองจนคนตัวเล็กหลับสนิท

“ขอบคุณ”